Xikoya qilishlaricha bir

kambag'al kishi Xayit kechasi

ko'chalarni kezib yurib,ko'p

odamlarni go'sht-kaboblar yeb

o'tirishganini ko'rib og'zining

suvi kelib ichi qiziganicha

uyiga kelibdi.Ovqat pishirib

tayyorlab turgan ayoli

''Xayitingiz muborak bo'lsin''

deya dasturxonga suzib kelgan

taomning ichida lovyadan

boshqa hechnarsa yo'q

emish.Sovuqqina qilib senga

ham debdi-yu ovqatni yeya

boshlabdi.Lovyalarni yeb

ustidagi po'stini ayvonnig

derazasidan ko'chaga qarab

otibdi va o'ziga o'zi: ''Nega

endi xamma odamlar mazza

qilib go'sht yeydi-yu,men esa

loviya yeb o'tirishim kerak?''

deya xasrat qila

boshlabdi.Dunyo ko'ziga tor

ko'rinib uyidan ko'chaga

chiqsa derazasi tagida bir

bechora odam otilgan lovya

po'stloqlarini puf-puflab

changidan tozalb yeyayotgan

emish va ''qancha-qancha

bechoralarga nasib etmagan

rizqni menga bergan Allohimga

shukurlar bo'lsin'' deb qayta-

qayta hamdlar aytarmish.Bu

holni ko'rgan kambag'alning

ko'zlariga yosh to'lib ''Roziman

ey Robbim bergan nasibangga

roziman'' deganicha uyiga

kirib ketibdi....