Фақир киши Жаноби Ҳаққа

нолий бошлабди: "Эй Яратган

эгам, нега мени бошқа

бандаларингдан кам кўрдинг,

ризқимни кам қилиб

яратдинг?!"

Унинг бу гапларини бир

йўловчи эшитиб қолибди ва

сўрабди:

- "Биродар, тинчликми?

Нимадан норизосан?!" Шунда

халиги киши:

- "Аллоҳ менга кўп ризқ ато

этмади, тинмай меҳнат

қиламан, бироқ

фақирликдан чиқиб кета

олмаяпман!" Йўловчи бир оз

ўйланиб тургач дебди:

-"Майли, сенга беш минг

тилла бераман, эвазига битта

кўзингдан воз кечасан!"

Фақир қаттиқ қўрқиб кетиб,

икки қадам орқага

чекинибди:

- "Эсинг борми? Қандай қилиб

беш минг эвазига кўзимдан

воз кечишим мумкин?!"

Йўловчи савдолашишда

давом этибди:

- "Унда битта қўлингни

берақол. Ўн минг танга

бераман?

- "Бўлмайди, – жаҳллана

бошлабди фақир, – юз минг

берсанг ҳам қўлимни

бермайман!"

- "Майли, ундай бўлса, шу ўн

мингга битта баромғингни

бер!" – уни ҳоли-жонига

қўймабди йўловчи.

-"Нега бармоғимни

сотарканман?! Бутун

дунёнинг молига

алмашмайман бармоғимни!"

Унинг бу гапини эшитган

йўловчи мақсадга кўча

қолибди:

"Эй ношукр банда, унда нега

нолияпсан? Аллоҳ сенга

қанча бойлик берганини

кўрмаяпсанми? Тўрт мучанг

соғ, ақлу хушинг жойида. Сен

эса, фақирликдан нолиб

ўтирибсан. Аллоҳ берган

шунча неъматга шукр қилиш

керак эмасми?!"