Bir shaharda yashaydigan

o‘ziga to‘q bir oila boshlig‘i

o‘g‘liga kambag‘allik bilan zo‘rg‘a

kun o‘tkazadigan odamlar ham

borligini ko‘rsatish maqsadida

unibir bechorahol kishinikiga

tunashga olib boribdi.U yerda

bir kechani o‘tkazib qaytgandan

so‘ng padari buz-rukvori

o‘g‘lidan taassurotlarini

so‘rabdi."Ota, men juda ko‘p

narsani ko‘rdim. Bizning birgina

itimiz bor, ularda esa to‘rtta

ekan. Hovlimizda cho‘milish

uchun hovuzbor, ularda esa

keng daryo. Bizning chiroyli

yaltiroq tomimiz bor, ularda esa

oy va yulduzga to‘la osmon.

Bizning katta hovlimiz va bu

yerda bog‘imiz bor,ularda esa

butun boshli o‘rmon.”Farzandi

hayajon bilan o‘z fikrlarini

ifodalar ekan, otasi aql-hushini

butunlay yo‘qotib qo‘ygan

edi."Bizning qanchalik

kambag‘al ekanligimizni

ko‘rsatib berganingiz uchun

sizga katta rahmat”, - debdi

o‘g‘liHayotda nimalarimiz bor

ekanligining o‘lchovi

dunyoqarashimizdan kelib

chiqadi.Agar bizda muhabbat,

do‘stlik, sog‘liq, tabassumga

moyillik va ijobiy fikrlash

mavjud bo‘lsa, hamma narsaga

egamiz.Aksiga,

dunyoqarashimiz juda ham tor

bo‘lsa, unda bizga dunyo

zulmat.