Mening hech kimga ayta olmaydigan, o’y, hayollarimni butunlay qamrab olgan bir yashirin jinniligim bor edi. Men ayollar oyog’idagi o’sha yupqa, ipakdek silliq kapron kolgotkalarning shaydosi edim. Uyimizda esa mening bu yashirin telbaligimni olovlantirib turadigan bitta go’zal bor edi – u kelinoyim Madina. U maktabda ingliz tili o’qituvchisi ishlagani sababli, doim o’ziga qarab, klassik uslubda kiyinar, yubkalari tizzasidan biroz yuqorida turardi. Uning har bir kunini, kiyadigan kolgotkalarining rangini yoddan bilardim…

Men o’sha shaffof matoning barmoqlar ostidagi misilsiz silliqligi xayoli bilan yashardim. Ayniqsa, Madina kelinoyim maktabga ketishga hozirlanyotgan bu hayollarim haqiqatga aylanardi. O’qituvchi bo’lgani uchun uning kiyim javonida bu matoning har xil turi bor edi. Haftaning dushanba kunlari u kiyadigan och bej rangli kapronlar oyoqlarini mutlaqo yalang’ochdek jozibali ko’rsatsa, payshanba va juma kunlari kiyadigan sirli qora rangli kolgotkalari uning oppoq terisini yanada bo’rttirib ko’rsatardi.

… Dordagi kiyimlar orasidan aynan o’sha kapronlarni yechib olayotganimda yuragim gupurlab qonimni shunchalik qizitardiki, birov ko’rib qolishidan qo’rqsamda, matoni barmoqlarim bilan ushlash istagi ustun kelardi. Men o’g’irlab olgan o’sha shaffof qora kolgotkalarni xonamda, hech kim bilmaydigan qutida saqlardim. Ularni qo’limga olib, taranglashtirib ko`rganimda, kelinoyimning o’sha go’zal oyoqlari ko’z oldim kelardi va men shu mato bir kun kelib uning oyoqlarida, mening to’shagimda bo’lishini telbalarcha orzu qilardim…

Mening xonamda mana shunday ehtirosli va telba xayollar uchib yurgan bir paytda, devor ortidagi haqiqiy hayotimiz butunlay boshqacha — odamni ezib yuboradigan darajada sovuq va tushkun edi. Biz bir hovlida qariyb sakson yoshni qoralab qo‘ygan dadam, akam va kelinoyim Madina va men yashardik. Mening ismim Jasur. Yoshim 23 da.

Aslida hovlimizdagi muhitni farzandsizlik dardi so‘ndirib bo‘lgandi. Akam bilan kelinoyimning turmush qurishganiga besh yil bo‘lgan bo‘lsa-da, bu xonadondan hali ham bola yig‘isi eshitilmagan, g‘ariblik soyasi hamma narsani o‘z domiga tortgandek edi. Farzandsizlik dardidan qochish uchun akam o‘zini butunlay ishga urgan, kechalari uyga juda kech kelar, kelganda ham kelinoyimga deyarli gapirmasdi. Dadam esa yoshlarini yashab bo‘lgan, ko‘pincha o‘z xonalaridan chiqmay, televizor ko‘rib o‘tirardilar. Uy ichidagi bu sovuqlikda kelinoyim butunlay yolg‘iz, erining e’tiboridan mosuvo bo‘lib qolgandi.O‘sha payshanba kechasi ham xuddi shunday og‘ir sukunat bilan boshlandi. Akam zavodda tungi smenada qolgan, dadam esa soat to‘qqizdayoq dorilarini ichib, o‘z xonalariga kirib ketgandilar. Eshiklarini ichkaridan zanjirlaganlari eshitildi. Uyda faqat ikkimiz — men va o‘sha ipakdek silliq xayollarim egasi qolgan edik. Soat tungi birdan oshganda, tomog‘im qurib, suv ichish uchun qorong‘u dahlizga chiqdim...

Suvni ichib bo‘lib, endi ortimga qaytmoqchi bo‘lganimda, oshxona eshigi oldida uning qiyofasi namoyon bo‘ldi. Madina kelinoyim ichkariga bir qadam bosdi-yu, qorong‘uda meni ko‘rib taqqa to‘xtadi. Derazadan tushayotgan xira oy nuri uning oppoq terisini yoritsa-da, oyoqlaridagi shaffof qora kapron kolgotka u nur ostida hech qanday aks bermasdi; aksincha, matoning to‘q rangi nurni o‘ziga yutib, uning xushbichim oyoq chiziqlarini yanada sirli, matoviy va jozibador qilib ko‘rsatardi. Oy nuri va qora mato o‘rtasidagi bu kontrast uning terisini yanada oppoq, qomatini esa erishib bo‘lmas bir xazinadek namoyon qildi. Aynan mana shu manzara — hech qanday yaltiroqliksiz, faqatgina qora matoning tarang va begubor silliqligi mening ichimdagi vulqonni uyg‘otgan ilk haqiqiy poydevor bo‘ldi..

..U meni qorong‘uda ko‘rib, daxshatdan taqqa to‘xtadi. Qo‘lini ko‘kragiga qo‘yib, chuqur, uzuq-uzuq nafas ola boshladi. Men uning qo‘rqib ketganini sezib, darrov pichirladim:— Kelinoyi, qo‘rqmang, menman... Suv ichgani chiqqandim.Madina eshik kesakisiga suyanib, tinchlangandek bo‘ldi, lekin baribir vujudi titrayotgandi. Ustidagi ipak xalat uning nafas olishiga qarab ko‘tarilib tushar, dahlizdagi xira yorug‘likda uning qora kapron kolgotka kiygan oyoqlari juda sirli ko‘rinardi.— Jasur... meni o‘takammni yoray dedingiz, — dedi u ovozini chiqarishga qo‘rqib. — Nega uxlamadingiz? Akangizdan darak bormi, telefon qildilarmi?— Yo‘q, kelinoyi. Zavoddan qo‘ng‘iroq qilishdi, bugun tungi smenada qoladigan bo‘ldilar, kelmaydilar, — dedim. Mening bu gapim qorong‘u oshxonada go‘yo vaqtni to‘xtatib qo‘ygandek bo‘ldi.Madina eshitgan gapidan so‘ng boshini egdi. Uning yelkalaridagi o‘sha og‘ir chorasizlik, besh yildan beri bu uydagi farzandsizlik azobi va erining sovuqligi tufayli chekayotgan dardi dudoqlaridan titrab chiqdi:— Yana kelmaydilar... Har doim shunday. Men bu uyda xuddi bir buyumdekman, hech kimga keragim yo‘q... — uning ko‘zlaridan oqayotgan yosh oy nurida miltilladi. Uning bu gaplari va ayollik yolg‘izligi mening ichimdagi barcha taqiqlarni kuydirib yubordi. Men unga bir qadam yaqinlashdim va titrayotgan kaftlarimni uning yelkasiga, so‘ngra sekingina pastga, o‘sha ipakdek silliq qora kapron matosi bilan qoplangan oyoqlariga qarab sirg‘atdim...

.Men endigina uning to‘pig‘idagi o‘sha silliq qora matoni silab, ko‘z yoshlarini artmoqchi bo‘lganimda, dahliz to‘ridan qattiq va sovuq ovoz eshitildi: G‘iiiiij-j... Dadamning xonasi eshigi ochilgandi. Qo‘rquv vujudimizni muzlatib qo‘ydi, bir-birimizdan qanday uzoqlashganimizni bilmay qoldik. Madina shoshib o‘z xonasiga qochdi, men esa eshik ortida yuragim qonimni qizitgancha qolib ketdim. O‘sha kecha boshqa ko‘rishmadik.Lekin taqdir bizga butunlay boshqa reja tayyorlab qo‘ygan ekan. Ertasi kuni ertalab dadam oshnalari bilan tog‘ga, bir necha kunga dam olishga ketishlarini aytdila. Uydan cholning qadamlari uzilishi bilan dahlizda Madina bilan to‘qnash keldik. U bugun ishga o‘sha oyoqlarini xuddi yalang‘ochdek, lekin ipakdek jozibali ko‘rsatadigan och bej rangli kapronini kiygandi. Kechga yaqin esa akam qo‘ng‘iroq qilib, zavodda yana bir smenaga qolishini aytdi. Katta hovlida mutloq sukunat va erkinlik qolgan edi. Endi bizni to‘xtatadigan hech qanday xavf yo‘q edi...

Kech soat beshlarda Madina maktabdan qaytdi. Uyda dadam yo‘qligi sababli tinchlik edi. Oradan yarim soat o‘tmay, dahlizdagi shahar telefoni jiringlab qoldi. Go‘shakni Madina ko‘tardi. Men eshik ortidan yashirincha eshitib turardim. Telefon qilgan akam edi:— Madina, zavodda kutilmagan avariya bo‘ldi, nosozlikni to‘g‘rilashimiz kerak. Bugun ham smenada qolaman, ertaga ertalab qaytaman, — dedi akamning sovuq ovozi.Madina go‘shakni qo‘yarkan, chuqur xo‘rsinib, yelkalarini tushirdi. Besh yillik farzandsizlik azobi va erining bu gaplari uni yana o‘sha chuqur yolg‘izlik ummoniga g‘arq qilgandi. U o‘z xonasiga kirib, eshikni yopdi.Mana endi butun boshli katta hovlida mutloq sukunat, erkinlik va faqat ikkimiz qolgan edik. Bizni to‘xtatib turadigan, qo‘rqitadigan hech qanday xavf yo‘q edi. Kech kirdi. Xonamda o‘tirib, devor ortidagi Madinaning xonasidan kelayotgan har bir harakatni tinglardim. Vujudim olov bo‘lib yonayotgan, kechagi chala qolgan ehtiros va dordagi o‘g‘irlangan bej kapronning xayoli miyamni butunlay qulflab qo‘ygan edi.Soat to‘qqizdan oshganda, men endi qorong‘ulikda suv ichish bahonasini kutib o‘tirmay, to‘g‘ri uning xonasi eshigi oldiga keldim. Yuragim gupillab urar, ammo bu safar qo‘rquv emas, balki erkinlik ishtiyoqi ustun edi. Men eshik dastasini sekingina pastga bosdim...

Eshik dastasini sekingina pastga bosib, xonaga kirdim. Madina karavot chetida, xayolchan o‘tirgan ekan. Ustida o‘sha yupqa xalat, oyoqlarida esa maktabdan kelganidan beri yechmagan, oy nurida silliq va benuqson ko‘rinayotgan o‘sha och bej rangli kapron kolgotkasi bor edi. Meni ko‘rib, beixtiyor o‘rnidan turib ketdi, ko‘zlarida kechagi tundan qolgan qo‘rquv va hayajon yana uyg‘ondi.— Jasur... nega kirdingiz? Chiqing, iltimos... — uning ovozi titrar, o‘zini to‘shak chetiga tortishga urinardi. — Baribir bu gunoh... Ertaga akangizning, dadamlarning yuziga qanday qaraymiz? Biz noto‘g‘ri yo‘ldan ketyapmiz...Men eshikni ortimdan sekingina yopdim-da, zanjirladim. Endi bizni hech kim to‘xtata olmasdi. Sekin yurib, uning qarshisiga keldim va to‘g‘ri uning ko‘zlariga tikildim. Ichimda yillar davomida yig‘ilgan hamma gaplar tilimga ko‘chdi.— Kelinoyi... Madina... — dedim uning ismini ilk bor pichirlab. — Bu gunoh emas. Siz bu uyda besh yildan beri yolg‘izlikda, farzandsizlik dardida so‘nib boryapsiz. Akam sizni baxtli qilolmayapti, sizga g‘amxo‘rlik qilmayapti. Men sizni bunday qiynalishingizni ortiq ko‘rib turolmayman... Men sizning hamma muammolaringizga, dardingizga yechim bo‘laman. Sizni baxtli qilishga ruxsat bering...Bu gaplarni aytarkanman, asta sekin tiz cho‘kdim. Titrayotgan kaftlarimni uning tizzasiga, o‘sha ipakdek silliq bej rangli kapron yuzasiga qo‘ydim. Matoning sun’iy tolasining mislsiz silliqligi barmoqlarimga tekkanda, vujudimga daxshatli ehtiros to‘lqini urildi. Mato ostidan uning terisining qaynoq tafti va tomirlarining urishi qo‘limga aniq sezilardi.Men kaftlarimni kapron ustidan yuqoriga sirg‘atib, uni ohista erkalashni boshladim. Lablarimni uning silliq boldirlariga, so‘ngra bej mato bilan qoplangan tizzalariga bosdim. Har bir bo‘sam nafasimni qaynatardi. Madina daxshatli ehtiros va ichki ziddiyatlar iskanjasida qoldi. Uning ko‘zlaridan oqqan yosh yonoqlari bo‘ylab dumbaladi, nafas olishi butunlay tartibsiz bo‘lib, tezlashdi. U ortiq o‘zini tiya olmasligini, bu erkakning tafti uning hayotidagi yagona najot ekanini his qildi.U mening sochlarim orasiga barmoqlarini suqdi-da, boshimni o‘ziga tortdi. Ko‘zlaridagi barcha qarshilik va andisha devorlari shu lahzada kul bo‘ldi. U o‘pkasi to‘lib, pichirlab yig‘lagancha so‘nggi iqrorini aytdi:— Jasur... unda menga yordam bering... Meni bu zulmatdan qutqaring...Ushbu chorasiz va ehtirosli so‘zlardan so‘ng, oramizdagi barcha to‘siqlar butunlay yo‘qoldi. Men uning belidan mahkam quchib, o‘zimga tortdim va lablariga yopishdim. Bu shunchaki yaqinlik emas, yillar davomida to‘silgan vulqonning daxshatli portlashi edi...

Uning chorasiz va ehtirosli so‘zlaridan so‘ng, oramizdagi barcha to‘siqlar butunlay yo‘qoldi. Men uning belidan mahkam quchib, o‘zimga tortdim va lablariga yopishdim. Bu shunchaki yaqinlik emas, yillar davomida to‘silgan vulqonning daxshatli portlashi edi.Men uning ipak xalatini yelkalaridan ohista sirg‘atib tushirdim. Oy nurida uning tanasi butun jozibasi bilan namoyon bo‘ldi, ammo oyoqlarida hali ham o‘sha och bej rangli, ipakdek silliq kapron kolgotkasi turardi. Men uni butunlay yechib yuborishni istamadim. Kaftlarimni uning sonlari bo‘ylab yuqoriga sirg‘atdim, sun’iy tolaning mislsiz silliqligi barmoqlarim ostida cho‘zilib, uning mukammal qomat chiziqlarini yanada bo‘rttirib ko‘rsatardi. Mato shunchalik yupqa ediki, uning ostidagi Madinaning mayin terisi va har bir mushagining titrog‘i kaftimga aniq sezilardi. Men uning son qismidagi taranglashgan nozik matodan mahkam ushlab, kuchli ehtiros bilan uni ikki chetga surib yirtdim. Ipak matonining chok-chokidan yirtilgan ovozi xonada aks etdi. Madina lazzat va hayajondan boshini yostiqqa tashlab, mayin inqillab yubordi. Endi u butunlay menga taslim bo‘lgan edi.Yirtilgan bej mato orasidan uning oppoq, issiq va jozibador terisi ochildi. Men lablarimni o‘sha ochiq qismga va hali yirtilmagan, kapron ostida qolgan qismlariga navbatma-navbat bosib, uni butunlay o‘zimniki qildim.

asta sekin sonlarining ichki tomonidan qaynoq bo'salar bilan yuqorilay boshladim. Bir muddatdan so'ng kelinoyimning yumshoq mato ostidagi nafis gulg'unchasiga yetib bordim. Barmoqlarim bilan gulg'unchasini biroz yopib turgan bejirim matoni asta chetga surib, labimni uning gulg'unchasiga bosdim. shunda kelinoyimning etlari bir jimirlab, beli tepaga ko'tarilib, ooooohhh! deya ehtirosli ovoz chiqarib yubordi. Men bu uslubda adashmasam 10-15 daqiqa uni rohatlantirdim. Bu paytda kelinoyim tagimda ilondek to'lg'onib, qo'llari bilan boshlarimdan ushab, sochlarimdan silab, boshibni tobora gulg'unchasiga bosaverdi. Oxirgi nuqtaga yetganda uning barcha his hayajonlari, hissiyotlari, ehtiroslari bir bo'lib portladi. U aaaahhhh!!! immm... ayyy... oooo deya ehtirosli ovozlar chiqarib bo'shandi va hansirab qoldi. Men boshimni ko'tarib uni qattiq va hansirash bilan nafas olishini biroz kutdim. Ozgina tomosha qilib unga yaqinlashdim. Shunda kelinoyim boynimga qollarini o'tkazib meni o'ziga tortdi va menga qaynoq bo'salar hadya eta boshladi. Bu yoqda erkakligim judayam katta bosim kuchlanishda qolib ketganidan biroz og'riq paydo bo'lgamday bo'ldi. Shunda vaqti alloqachon kelganini sezib, erkakligimni Madinaning gulg'unchasiga ishqalay boshladim. Erkakligim ancha namlanib bo'lgandan so'ng uni manzilga yo'naltirdim. Kutilmagan holatdan kelin oyim lablarini labimdan uzib, ko'zlarini katta katta ochib, aaahh!!! deya ehtirosli ovoz chiqazdi. Men esa bu olovli va ehtirosli lahzalar tez tugab qolmasligi uchun asta, asta, chuqur chuqur kirgizib chiqaza boshladim erkakligimni. Kelinoyim esa lazzatdan ooooh, immm, ayy, ooo, oh, oh, deya ehtirosli ovozlar chiqazib, rosa to'lg'onib, qollari bilan choyshablarni g'ijimlab, ehtirosdan sarmast bo'lib yotar edi tagimda. Birozdan so'ng ikkimizni tanamiz tafti issiqlasha boshladi. Tanamizdan ajralgan donadek terlar ham bizni sovuta olmayotgandek. Sezdimki meniki yaqin. Asta tempni oshirib, harakatimni tezlashtirdim. Ichimdan shuncha paytdan beri yig'ilib qolgan ehtiros, hohishlarim birlashib, gulg'unchaning tubiga qaynoq vulqon sochildi. Bu vulqonning shashti, haroratidan kelinoyim ham qattiq aaaahhhh deya baqirib ehtiroslarini so'ngi cho'qqisiga chiqdi.

Ertasi kuni quyoshning ilk oltin nurlari derazadan xonaga tushganda, Madina mening ko‘kragimga bosh qo‘ygancha chuqur va xotirjam uxlab yotgan edi. Uning yuzida besh yillik tushkunlik va farzandsizlik azobidan keyin ilk bor haqiqiy xotirjamlik va ayollik baxti aks etardi. Karavot chetida esa o‘sha yirtilgan bej kapron kolgotka qoldiqlari ularning o‘chmas siri kabi yotardi.Men uning silliq, yalang‘och yelkasidan ohista o‘pib, o‘z xonamga o‘tdim. Nonushta paytida u dahlizga chiqqanida men bilan to‘qnash keldi. Uning yuzlariga engil qizillik yugurdi, ammo ko‘zlarida endi kechagidek qo‘rquv va g‘ariblik yo‘q edi. U yonimdan o‘tib ketayotganda dahlizda uning nafis qadamlari va o‘sha yashirin gunohimizning unutilmas shirin asorati qoldi. Biz endi hech qachon avvalgidek bo‘lolmasdik, chunki men uning hayotidagi barcha dordlarning yagona pinhona yechimiga aylangan edim...