Oʻsha sirli tundan keyin oradan ikki hafta oʻtdi. Davron uydagilar koʻziga oʻgʻlimning odatdagidek yaqin doʻsti boʻlib koʻrinsa-da, har safar uning nigohi menga tushganda, vujudimga oʻsha tunning issiq tafti qaytardi. Men undan oʻzimni olib qochishga urinardim, ammo taqiqlangan tuygʻu meni tobora oʻziga ohanrabodek tortib borayotgandi.

Dam olish kuni edi. Sodiqjon va Davron imtihonlarga tayyorlanish uchun biznikida, zalda toʻplanishdi. Men esa oshxonada kechki ovqatga harakat qilayotgandim. Shu mahal oʻgʻlim oshxonaga kirib keldi:— Oyijon, men tezda dorixonaga chiqib kelaman, boshim qattiq ogʻriyapti. Davron shu yerda, kitob koʻrib turadi, — dedi-yu, kalitni olib koʻchaga chiqib ketdi.

Tashqi eshik yopilishi bilan uyga gʻalati bir sukunat choʻkdi. Yuragim goʻyo nimanidir sezgandek tez ur boshladi. Oradan ikki daqiqa oʻtmay, oshxona eshigi sekin ochildi va ostonada Davron paydo boʻldi. Uning koʻzlarida oʻsha tanish, shiddatli olov yonardi.

— Davron, zalga oʻt, hozir Sodiqjon kelib qoladi, — dedim shoshilib, qoʻlimdagi sochiqni qisgancha ortga chekinib.

U gapirmadi. Shunchaki dadil qadamlar bilan menga yaqinlashdi ва eshikni ortidan sekin yopdi. Bizni oʻgʻlimning qadam tovushlaridan faqat shu yupqa yogʻoch eshik ajratib turardi. U meni oshxona devoriga mahkam tiradi, uning issiq nafasi yuzimga urildi.

— Men sizni juda sogʻindim, Lola opa... Ikki hafta men uchun bir yildek oʻtdi, — deb pichirladi u va baquvvat qoʻllari bilan belimdan quchdi.

— Kelib qoladi... Iltimos, Davron... — dedim men, lekin ovozimda qarshilik emas, kuchli bir taslimiyat bor edi.

U lablarimni oʻzining olovli lablari bilan muhrladi. Bu safargi boʻsa avvalgisidan ham shoshqaloq, shiddatli va ehtirosli edi. Qoʻrquv va xavf tuygʻusi bizni butunlay esankiratib qoʻygandi. Uning qoʻllari koʻylagim ostidan yuqoriga sirgʻalib kirib, terimni kuydirayotgandek harakat qilar, men esa har bir soniyada tashqi eshikning ochilib ketishidan qoʻrqqan holda, uning quchogʻida erib borayotgandim. Tanamiz shu darajada yaqin ediki, u yigitning butun borligʻi va tiyilmas shiddati bilan menga intilayotganini aniq his qildim.

Toʻsatdan, koʻchada oʻgʻlimning mashinasi signali eshitildi. Bu uning qaytib kelganidan darak edi.

Men Davronning koʻkragidan vahima ichida itardim:— Keldi! Tez boʻl, zalga oʻt! — deb pichirladim daxshat ichida.

Davron oxirgi marta boʻynimdan nafas olib, lablarini sekin uzdi. Uning koʻzlarida toʻxtatilmagan bir ehtiros va keyingi uchrashuvga ishora bor edi. U sochlarini va kiyimini tezda toʻgʻrilab, oshxonadan chiqib ketdi. Oradan soniyalar oʻtib, tashqi eshik ochildi va oʻgʻlimning ovozi eshitildi. Men esa qoʻllarim qaltirab, yuragim tomogʻimga kelgancha, yuzimga sovuq suv urib, oʻzimni oʻnglashga urinardim...

Tashqi eshikning qulfi burilib, ochilganida yuragim qafasdagi qushdek dukillab ura boshladi. Davron oshxonadan chiqib ketishga ulgurgan boʻlsa-da, tanamda hali ham uning tafti, lablarimda esa olovli boʻsasining nafasi bor edi. Men shoshilib gaz plitasi yoniga oʻtdim va oʻzimni goʻyo qaynayotgan shoʻrvaga unnayotgandek koʻrsatdim.— Oyijon, men keldim. Dorixonada navbat koʻp ekan, — oʻgʻlimning ovozi yoʻlakdan eshitildi.U zalga oʻtdi. Shu soniyalarda oshxona eshigi ortidan nimalar boʻlayotganini kuzatishga urindim. Ichimda qoʻrquv aralash gʻalati bir adrenalin bor edi.— O, keldingmi, doʻstim? Dorini oldingmi? — Davronning ovozi hayratlanarli darajada xotirjam va barqaror chiqdi. Goʻyo bir necha soniya oldin u mana shu oshxonada mening koʻylagim ostiga qoʻllarini yashirincha tiqmagandek, lablarimdan o'pmagandek edi. Yigitning bu darajada oʻzini tuta bilishi meni ham hayratda qoldirdi, ham biroz qoʻrqitdi.— Ha, oldim. Mana, hozir ichib, biroz yotsam oʻtib ketadi, — dedi Sodiqjon va zaldan turib — Oyijon, menga bir stakan suv bering, dorini ichib olay dedi. Men o'zimni arang bo'sib stakanga suv quyib, unga olib kirib berdim.

Oʻgʻlim dorisini ichgach, oʻz xonasiga kirib qattiq uyquga ketdi. Davron esa mehmondorchilik yakunlangani sababli kechasi oʻz uyiga qaytib ketgan edi. Uyga toʻliq sukunat choʻkkan boʻlsa-da, mening ichimdagi boʻron tinmasdi. Oshxonada Davron bilan boʻlgan oʻsha shoshqaloq, taqiqlangan lahzalar, uning shiddatli quchogʻi va lablarimdan emgan qaynoq boʻsasi vujudimni hali ham titratardi.Tungi soat oʻn ikkidan oshganda, oʻz yotoqxonamda yolgʻiz yotib, shiftga tikilardim. Shu payt yostiq yonidagi telefonim chirogʻi yorishdi. Telegramdan xabar kelgandi. Yuragim qafasdagi qushdek dukillab urdi. Bu Davron edi, u allaqachon oʻz uyiga yetib borib, menga yozayotgandi.Davron: "Uxlamadingizmi, Lola opa? Uyga kelganimdan beri koʻzimga uyqu kelmayapti. Xonamda yolgʻiz yotib, hali ham oshxonadagi oʻsha daqiqalar haqida oʻylayapman. Sizning yaqinligingiz, iforingiz meni butunlay aqldan ozdiryapti. Lablaringizning qaynoq taʼmi hali ham esimda..."Xabarni oʻqir ekanman, tanam boʻylab gʻalati bir issiqlik yugurdi. Uni toʻxtatishim, bu munosabat xavfli ekanini eslatishim kerak edi, ammo masofadan turib gaplashish menga biroz jasorat bergandi.Men: "Uxlaganim yoʻq, Davron. Uyga borib ham tinchlanmabsan-da. Oshxonada nima qilib qoʻyganimizni oʻylab yotibman. Juda haddingdan oshding, agar Sodiqjon bir necha soniya vaqtliroq kirganida nima boʻlardi? Shunchalik dadil boʻlib ketibsanmi?"Javob sekundlar ichida qaytib keldi. Uning oʻz xonasida yolgʻiz turib yozayotgan har bir soʻzida cheksiz bir ehtiros sezilib turardi.Davron: "Sizning qarshingizda oʻzimni jilovlay olmayapman, Lola opa. Siz shunday goʻzalsizki, har qanday erkak siz uchun hamma narsadan voz kechishi mumkin. Bugun uyda bizga xalaqit berishdi, har daqiqa xavotirda boʻldik. Keling, ertaga hech kim bilmaydigan, faqat ikkimiz boʻladigan joyda uchrashaylik."Uning bu qatʼiyatli gaplari ichimdagi barcha qarshilik devorlarini yiqitib tushirayotgandek edi. Ertangi kun rejalarini oʻylay boshladim.Men: "Ertaga soat uchda Sodiqjonning darslari bor, u uyda boʻlmaydi. Lekin biz qayerga boramiz?"Davron: "Shahardagi bir shinam va sokin mehmonxonani bilaman, Lola opa. U yerda bizga hech kim xalaqit bermaydi. Men hozirdan oʻsha yerda sizni quchoqlashni, kiyimlaringizni sekin yechib, har bir nuqtangizdan boʻsalar olishni xayol qilyapman..."Bu gaplarni oʻqib, vujudim battar qizib ketdi. Yotoqxonadagi chiroqni oʻchirib, koʻrpa ostiga chuqurroq kirdim. Davronning oʻz uyidan turib yozayotgan bu xayollari meni ham olovli oʻylar domiga tortayotgandi.Men: "Juda ilgarilab ketibsan, Davron. Hali uchrashmay turib, meni qanday quchoqlashingni oʻylayapsanmi? Men senga osonlikcha taslim boʻladigan ayol emasman."Davron: "Buni bilaman, Lola opa. Aynan mana shu magʻrurligingiz va nafisligingiz meni oʻziga qul qilib qoʻygan. Ayting-chi, ertaga men uchun qanday tayyorgarlik koʻrasiz? Qanday ehtirosli kiyimlar kiyasiz? Sizni oʻsha kiyimlarda koʻrib, aqldan ozishni istayman..."Bu savol meni biroz oʻylantirib qoʻydi, ammo ichimda yosh yigitga yanada jozibaliroq koʻrinish istagi ustun keldi. Shkafimda faqat maxsus kunlar uchun yashirib qoʻyilgan, qora toʻrli, nozik va tanani biroz shaffof koʻrsatib turadigan ichki liboslarimni esladim.Men: "Senga qora rang yoqadimi? Shkafimda juda nafis, qora toʻrli kiyimim bor. Uni kiyganimda oʻzimni mutlaqo boshqacha his qilaman. Ertaga oʻsha kiyimda boraman, Davron. Shunday kiyinamanki, koʻrib haqiqatan ham tilingni yutib qoʻyasan."Davron: "Siz meni hozirning oʻzidayoq tamom qildingiz, Lola opa. Qora toʻrli libos ostidagi goʻzal tanangizni tasavvur qilib, tonggacha qanday sabr qilishni bilmayman. Ertaga soat uchda sizni oʻsha yerda kutaman. Shirin tushlar koʻring, mening yagona malikam..."Telefonni oʻchirib, koʻksimga bosgancha koʻzlarimni yumdim. Shu tunda uzoq vaqt uxlay olmadim. Xayolimda faqat ertangi kun, kiyadigan kiyimlarim va Davronning meni mehmonxonada qanday qarshilashi haqidagi ehtirosli oʻylar aylanardi. Bu nafis gunohning taʼmi meni butunlay oʻz domiga tortib boʻlgandi.

Ertasi kuni tushdan keyin soat ikkilar atrofida oʻgʻlim Sodiqjon oʻquv mashgʻulotlariga ketishi bilan uyda yolgʻiz qoldim. Eshik qulflangach, yuragim yana oʻsha tanish shoshqaloqlik bilan ura boshladi. Soat uchga oz vaqt qolayotgandi. Yotoqxonaga kirib, shkafimni ochdim va kechasi Davronga vaʼda qilgan oʻsha maxsus liboslarimni birin-ketin chiqardim.Dushdan soʻng badanimga xushboʻy atir sepib, koʻzguda oʻz aksimga tikildim. Yoshim qanchalik ulgʻaygan boʻlmasin, hozir oʻzimni yigirma yoshli kelinchaklardek hayajonda his qilardim. Avvaliga shkaf tubidan oʻsha juda nafis, qora toʻrli va tanaga chiroyli yopishib turadigan ichki libosimni kiydim. Soʻng uning ostidan oyoqlarimning jozibasini taʼkidlab turuvchi, nozik naqshli qora kapron chulkini sekin yuqoriga tortdim. Chulkining qora rangli toʻrlari terimning oqligi bilan ajoyib uygʻunlik hosil qilgandi. Koʻzguda oʻzimni koʻrib, hatto oʻzimning ham nafasim ichimga qaytib ketdi. Davronning bu qiyofada meni koʻrib qanday ahvolga tushishini tasavvur qilish vujudimga ajib bir titroq olib kirdi.Ushbu nozik kiyimlar ustidan qomatimni ixcham qilib koʻrsatadigan, ammo yechish oson boʻlgan tugmali, silliq qora koʻylagimni kiydim. Sochlarimni yengil turmaklab, lablarimga biroz yorqinroq boʻyoq surtdim. Men endi shunchaki Sodiqjonning onasi emas, balki bir erkakni aqldan ozdirishga tayyor boʻlgan jozibali ayol edim.Uydan chiqib, shahar chetidagi oʻsha sokin mehmonxonaga yetib borgunimcha yoʻl menga goʻyo cheksizdek tuyuldi. Taksida oʻtirarkanman, har bir soniyani sanardim, ichimdagi hayajon va andisha tuygʻusi oʻzaro kurashardi. "Men nima qilyapman, u oʻgʻlimning doʻsti-ku..." degan oʻylar kelsa-da, kiygan kiyimlarim va qora kapron chulkining tanamga berayotgan issiqligi meni faqat oldinga boshlardi.Va nihoyat, aytilgan manzilga yetib keldim. Mehmonxonaning Davron aytgan xonaning eshigi oldiga kelib, chuqur nafas oldim ва qoʻllarim qaltirab eshik tutqichini sekin bosdim. Eshik qulflanmagan edi, u meni ichkarida intizorlik bilan kutayotgandi...

Eshikni sekin ochib, ichkariga qadam qoʻyganimda xonadagi shinam va bir oz xira yoritilgan muhit meni qarshiladi. Tashqaridagi shahar shovqini gʻoyib boʻlib, oʻrnini faqat mening yurak urishim va kiyimlarimning shitirlashi egalladi. Eshikni ortimdan yopishim bilan, Davron oʻtira turgan oʻrindigʻidan shoshib turdi.U egniga oʻsha oʻzi yoqtirgan och rangli koʻylakni kiygan, ammo tugmalari odatdagidan koʻra koʻproq yechilgan edi. Mening kirib kelishimni koʻrgan yigitning koʻzlarida shunday kuchli hayrat va tashnalik aks etdiki, buni soʻz bilan taʼriflash qiyin. U menga yaqinlasharkan, nigohi bir soniya ham uzilmadi.— Keldingizmi?... Lola opa— dedi u pichirlab. Ovozidagi hayajon va hurmat meni yana esankiratib qoʻydi.— Vaʼda bergan edim-ku, Davron, — dedim men sekin, uning koʻzlariga tikilib. Ammo oʻzimni qanchalik xotirjam koʻrsatishga urinmay, ovozim baribir qaltirab chiqdi.U menga yaqin kelib, dastlab ehtiyotkorlik bilan qoʻllarimdan tutdi. Uning kaftlari olovdek yonar edi. Keyin sekin qoʻllarini yuqoriga surib, egnimdagi qora koʻylakning tugmalariga tegdirdi. Uning barmoqlari titrayotganini sezdim. U tugmalarni birin-ketin yecharkan, koʻylak qomatimdan sirgʻalib, gilam ustiga tushdi.Davron meni faqat qora toʻrli nozik ichki libosda va oyoqlarimdagi jozibali qora kapron chulkida koʻrganida, nafasi ichiga qaytib ketgandek boʻldi. U bir necha soniya soʻzsiz, lol boʻlib qoldi. Oyogʻimdagi chulkining qora toʻrlari terimning silliqligi va oqligini shunchalik boʻrttirib turardiki, yigit oʻzini butunlay yoʻqotib qoʻydi.— Siz... siz moʻjizasiz, Lola opa. Hayotimda bunday goʻzallikni koʻrmaganman, — dedi u va tizzasiga choʻkib, qoʻllari bilan chulkimning yuqori qismidagi naqshlarni mayin siladi. Uning issiq barmoqlari terimga teginganda vujudim orziqib ketdi.

U meni koʻtarib, xona markazidagi keng yotoqqa ohista yotqizdi. Hech qanday xavotirsiz, hech kim bizga xalaqit bera olmaydigan bu xonada ikkimiz ham uzoq kutilgan tashnalikni qondirishga kirishdik.

U yotoq chetiga tiz choʻkib, koʻzlarimning tub-tubiga tikilgancha, oyoqlarimdagi qora kapron chulkining naqshli chetlaridan sekin oʻpa boshladi. Uning lablaridagi qaynoq harorat terimga teginganda, tanam goʻyo olov ichida qolgandek boʻldi. Har bir boʻsa, har bir silash vujudimda yillar davomida koʻmib kelingan daxshatli bir tashnalikni uygʻotardi. Men uning yosh, baquvvat tanasini oʻzimga yanada yaqinroq his qilishni istab, keng va kuchli yelkalaridan mahkam tutib oldim.Kiyimlardan butunlay xalos boʻlganimizda, xonadagi yarim qorongʻilikda faqat ikkalamizning shoshqaloq nafaslarimiz va yuragimizning dukillashi eshitilardi. Davron vujudimga men kutmagan shiddat, erkaklarga xos mutloq qatʼiyat va cheksiz ehtiros bilan kirib keldi. Men taqiqlangan zavqning mislsiz kuchidan ixtiyorsiz ravishda ahhh immm deya ingrab yubordim. Lablarimni tishladim va uning boʻynidan bor kuchim bilan quchdim. Tanamiz bitta umumiy olovli ritmda harakat qilar, har bir soniyada uzoq kutilgan ayollik baxti va hirsning eng yuqori choʻqqisi meni oʻz domiga chuqurroq tortib borardi. Men uning quchogʻida butunlay erib, oʻzimni tamomila unga topshirgandim.

Davron ikkimiz taqiqlangan tuyg'ularimiz domiga g'arq bo'lib, bir birimizga har usullar bilan sevgimizni izhor qila boshladik. Bizning bu ehtirosli lahzamizda, Davron har xil uslubda vujudimni egalashga o'tdi. Goh men yotoq tutqichidan ushlab egilib turdim. U esa ortimdan kelib meni egallar, goh sochimdan tortib chuqur kirar, men esa oooh uhhh aayy immm oooo deya ehtirosli inqillab xonani boshimga ko'tarib ehtiroslanar edim. Bundan ham boshqa uslub, Davron yotoqga cho'zilib yotdi va men uni ustiga chiqib o'tirib, biroz erkakligini barmoqlarim bilan erkalab gulg'unchamga to'g'irlab kiritdim. Ohh qanday holat bu, men buni tasvirlab bera olmayman. Miyyamga qon yugurgandek bo'ldi va huddi ot mingan chavondozdek harakat qila boshladim. Har bir harakatimda oooh immm oohh ayy uhhhh juda yaxshi, qanday rohat deya Davronning gavdasini silab erkalab qoyar edim. Tanamiz bitta umumiy olovli ritmda harakat qilar, har bir soniyada uzoq kutilgan ayollik baxti va hirsning eng yuqori choʻqqisi meni oʻz domiga chuqurroq tortib borardi. U meni asta avaylab ustidan tushirib, tagiga oldi. Yana shiddat bilan ichimga kira boshladi.

Vujudimdagi taranglik shu darajaga yetdiki, goʻyo ichimda nimanidir ushlab turgan oxirgi toʻsiq ham sinib ketish arafasida edi.Va nihoyat, oʻsha lahza yetib keldi. Shiddatning eng yuqori nuqtasida tanam xuddi ichidan portlab ketgandek boʻldi; uzoq yillik sukunat, tashnalik va bosib kelingan hamma istaklar bir soniyada mislsiz bir rohat toʻlqiniga aylanib vujudimga taraldi. Men daxshatli zavq kuchidan oʻzimni tutolmay, esankirab pichirladim, ovozim ixtiyorsiz ravishda ingrashga aylanib ketdi. Shu soniyaning oʻzida Davron ham oʻzini jilovlay olmaydigan holatga kelganini his qildim. U ogʻir va shiddatli nafas olib, ismimni pichirlagancha koʻkragimga oʻzini tashladi. Uning butun borligʻi, alangali erkaklik shiddati qaynoq boʻlib vujudimga toʻkildi va biz oʻsha taqiqlangan nafis gunohning eng yuksak choʻqqisida bir-birimizga qorishib ketdik.

Boʻron tindi. Xonaga faqat ikkalamizning ogʻirlashgan, asta-sekin joyiga tushayotgan nafaslarimiz ovozi qaytdi. Davron charchoqdan koʻksimga boshini qoʻygancha, quchogʻimda ogʻir yotardi. Men uning parishon sochlarini sekin silarkanman, tanamni ajoyib bir yengillik va shu bilan birga daxshatli andisha hissi qopladi. Biz taqiq chizigʻini butunlay yakson qilgandik. Yotoq chetida toʻshakka toʻkilgan o'sha qora to'rli koʻylagim va yechilgan qora kapron chulkilarim menga hozirgina sodir boʻlgan oʻsha shirin gunohning taʼmini eslatib turardi. Endi hayotimiz hech qachon avvalgidek boʻlmasligini ich-ichimdan his qilib, koʻzlarimni yumdim.