Xiyonat

Soat millari tungi uchga yaqinlashganda, dabdabali qasr kabi hovlining jimjitligini faqat basseyndagi suvning mayin mavjlanishi buzardi. Kamola kiyinish xonasidagi ulkan ko‘zguda o‘z aksiga tikilib turardi. Yillik mashg‘ulotlar, fitnes zalidagi og‘ir va sabrli mehnat o‘z mevasini bergan: qomatining har bir chizig‘i mukammal, go‘yo haykaltarosh qalamiga mansubday tik va jozibador edi. Biroq bu go‘zallikni qadrlaydigan odam uyda yo‘q edi. Mumtoz—uylanganiga yetti yil bo‘lgan bo‘lsa-da—so‘nggi paytlarda uyga faqat kiyim almashtirish va rasmiyatchilik uchun kelardi. Ulkan boylik, behisob imkoniyatlar va to‘liq erkinlik... Ammo bu oltin qafas ichida Kamolaning ruh sovuqdan titrardi.

​Ertasiga tushga yaqin Kamola odatdagidek shahar markazidagi xususiy sport majmuasiga yo‘l oldi. U yerda uni shaxsiy murabbiyi, yosh va sportcha kelishgan Jabbor kutib olardi. Jabborning qarashlarida shunchaki professional e’tibor emas, balki erkaklik ehtirosining alangi yashiringan edi. Zaldagi har bir mashq, har bir tana to‘qnashuvi, og‘irlikni ushlab turishdagi tasodifiy tegishlar ortida shiddatli bir tortishish kuchi bor edi. Mashq yakunida, kiyinish xonasining orqa qismidagi xilvat zonada Jabbor Kamolaning yoniga keldi.

​"Bugun har qachongidan ham go‘zalsiz, Kamola," deya pichirladi Jabbor, uning nigohi va nafas olishi tezlashgandi.

​Kamola uning ko‘zlariga qaradi. Eridan yillar davomida topolmagan olov, e’tibor va ehtirosni shu yosh yigitning harakatlarida ko‘rdi. "Meni faqat shunchaki ko‘rishni emas, his qilishingni xohlayman," deya javob berdi u past va sirli ovozda. Shu daqiqada ular o‘rtasidagi taqiq yo‘qoldi. Taqiq qilingan tuyg‘ular, yashirin ehtiros va harorat bir-biriga chirmashib ketdi. Kamola o‘zini tamoman boshqa dunyoda, qadrli va ehtirosli ayol sifatida his etdi.

​Xuddi shu vaqtda, shaharning boshqa chetidagi ulkan shisha binoning yuqori qavatida Mumtoz ham o‘z dunyosida edi. Uning xonasida xushbo‘y atir va ehtiros hidi anqib turardi. Uning yosh kotibasi Sevinch eshikni qulflab, hujjatlar solingan papkani chetga surganicha Mumtozning stoliga yaqinlashdi. Mumtoz uchun xotini faqat boylik va mavqeni saqlab turuvchi bezak, Sevinch esa kundalik zerikishdan qutqaruvchi alanga edi.

​"Bugungi uchrashuvlarni bekor qildim, Mumtoz aka," dedi Sevinch mayin va maDirectory ovozda, uning bo‘ynidan quchib.

​Mumtoz kotibasining belidan mahkam ushlab, o‘ziga tortdi. Ish, ma’suliyat va sadoqat degan tushunchalar o‘sha soniyalarda o‘z qiymatini yo‘qotdi. Ehtiros, taqiqlangan tuyg‘ular va nafs ularning harakatlarini boshqarardi. Ular o‘z yashirin munosabatlarini xuddi hech kim bilmaydigandek, aybdorlik hissisiz davom ettirishardi.

​Ammo taqdir kutilmagan ssenariylarni tayyorlab qo‘ygan edi.

​Dam olish kuni Mumtoz oilaviy obro‘ni saqlash va yangi dam olish maskanini ko‘zdan kechirish bahonasi bilan Kamolani shahar tashqarisidagi elit kottejlar hududiga taklif qildi. Biroq, Mumtoz Sevinchga, Kamola esa Jabborga yashirincha xabar yuborib, o‘sha majmuadagi qo‘shni kottejlardan xona band qilishni topshirgandi. Ikkalasi ham bir-biridan yashirincha o‘sha oqshomni o‘z ehtiros sheriklari bilan o‘tkazishni rejalashtirgan edi.

​Oqshom tushgach, kottejlar hududidagi xilvat shisha ayvonda, chiroqlar g‘ira-shira yonib turgan joyda voqealar rivoji keskin tus oldi. Kamola kottej bog‘idagi shinam ayvonga Jabbor bilan uchrashish uchun chiqdi. Atrofda faqat mayin muzika va tungi shamol ovozi eshitilardi. Aynan shu soniyada, qarama-qarshi tomondagi chekka ayvondan Mumtoz va Sevinch bir-biriga sarxush holda chirmashib, mayin qadamlar bilan chiqib kelishardi.

​Suv bo‘yidagi ochiq maydonda ikki juftlik kutilmaganda yuzma-yuz kelishdi.

​Aynan bir vaqtda Mumtoz kotibasining yelkasidan quchib turgan holda, Kamola esa Jabborning bag‘rida turganida ko‘zlar to‘qnashdi. Vaqt go‘yo to‘xtab qolgandek bo‘ldi. Atrofga muzdek jimjitlik cho‘kdi.

​Mumtozning qo‘li Sevinchning yelkasidan bo‘shashib tushdi. Uning yuzidagi barcha ehtiros soniyalar ichida sovuq dahshat va uyatga aylandi. Kamola esa mumday qotib qoldi, uning nigohidagi jur’at o‘rnini chuqur nafrat va aybdorlik egalladi.

​"Kamola?..." — Mumtozning ovozi titrab chiqdi, u o‘z xotiniga tikilarkan, uning yonidagi kelishgan yigitga va ularning yaqinligiga qaradi. U birinchi marta xotinining qanchalik o‘zgarganini, o‘zi e’tiborsiz qoldirgan go‘zallikni va uning yo‘qotilishini chuqur his qildi.

​"Siz... bu yerda nima qilyapsiz, Mumtoz aka?" — Kamolaning ovozi pichirlashga aylandi. U erining yonida boshqa ayolni, uning kiyimlaridagi tartibsizlikni ko‘rib, barchasini angladi.

​"Men... men bilmadim," dedi Mumtoz duduqlanib. U kotibasiga emas, endi tamoman boshqa odamdek ko‘rinayotgan, o‘z xiyonati tufayli begonalashgan xotiniga qarardi. "Men seni yo‘qotibman..."

​Kamola sekin Jabborning yonidan bir qadam ortga chekindi. U erining ko‘zlaridagi pinhona og‘riqni ko‘rdi, ammo o‘z qalbidagi gunohkorlik hissi ham tomoqqa tiqilgan achchiq yutumdek uni bo‘g‘ardi. Ikkalasi ham bir-birini ayblashga haqlari yo‘qligini tushunib yetishgandi.

​Jabbor va Sevinch vaziyatning jiddiyligini anglab, indamay qorong‘ilikka chekinishdi. Ayvonda faqat er va xotin qoldi. Ulkan boylik, dabdaba va soxta erkinlik ortiga yashiringan xiyonat har ikkala qalbni ham yakson qilgandi.

​"Biz nima qilib qo‘ydik?" — dedi Kamola ko‘zlarida yosh bilan, eriga tikilib. Uning ovozida nafrat emas, balki chuqur pushaymonlik bor edi.

​Mumtoz boshini egib, sekin unga yaqinlashdi, ammo teginishga jur’at etmadi. "Men seni e’tiborsiz qoldirdim... Men barchasini o‘z qo‘llarim bilan buzdim."

​Aynan o‘sha daqiqada ular bir-birlarining xiyonatiga guvoh bo‘lish bilan birga, o‘zlarining ham qanchalik aybdor ekanliklarini, yo‘qotilgan ishonchni va endi hech qachon avvalgidek bo‘la olmasliklarini anglab, alamli pushaymonlik ichida jim qoldilar.