Москванинг совуқ қишида, Воробьёвий тоғлар ёнидаги улкан университет кампусida янги ҳаёт бошланди.
Асосий қаҳрамон — ўзбек йигити Алишер Рахмонов. 24 ёшда, Навоийдан. У ота-онасининг барча умидларини ўзига юклаган, ўқишга кириш учун тунлари ухламай тайёрланган эди. Энди у Москвада «Международные отношения ва глобал иқтисодиёт» магистратурасида ўқийди. Гуруҳида жами 12 киши: икки ўғил — Алишер ва унинг энг яқин дўсти Даниил Морозов, қолган ўнтаси — қизлар. Қизлар: Анна Ковалёва, София Лебедева, Виктория Смирнова, Екатерина Орлова (Катя), Мария, Полина, Дарья, Анастасия, Елизавета ва Ксения.
Алишер гуруҳга илк кунданоқ эътиборни ўзига тортди. Рус тилини яхши билгани учун дарсларда фаол иштирок этар, ҳар қандай муҳокамада чуқур фикр билдирар, мисолларини Навоий ва Ўзбекистон тажрибаси билан бойитар эди. Профессорлар унинг исмини тез-тез тилга олишарди. Унинг билими ва жисмоний кучлилиги (Навоийда бокс ва футбол билан шуғуллангани учун) гуруҳдагиларни ҳайрон қолдирарди. Алишер камтар, лекин ўз фикрини очиқ айтарди — шунинг учун ҳамма уни жуда ҳурмат қиларди.
Даниил тезда унинг энг яқин дўстига айланди. У ўзининг Тверская кўчасидаги элит квартирасида яшарди, лекин Алишернинг общагага келиб, «Брат, сен бу ерда ўзингни қийнама. Менда жой бор», деб таклиф қиларди. Алишер эса рад этиб, «Йўқ, мен ўз йўлим билан бормоқчиман. Общагада ҳамма нарса бор», дерди. Чунки, общага ўқиш учун энг қулай жой эди. Ҳамма нарса бор, ҳаттоки алоҳида кутубхона ҳам. Общагада ҳамма билан зўр келишарди. Стол тенниси кўп ўйнаб туради ва деярли ҳаммани ютарди.
Общагада, 9-қаватда Алишернинг қўшниси Анна Шмидт эди — 23 ёшли германиялик студентка, exchange дастури бўйича келган. Олтин сочли, кўк кўзли, спортчи тана тузилишига эга қиз. Русчаси яхши, лекин немисча акцент билан гапирарди. Улар дастлаб оддий қўшнилар сифатида танишдилар: баъзан корридорда саломлашиб, об-ҳаво ёки Wi-Fi ҳақида гаплашиб қўйишарди.
Шундай қилиб ўқиш бир-биридан қизиқарли ўтиларди. Курсдошларни дўстлигига ва яқинлигига ҳамма ҳавас қиларди.
Алишернинг туғилган кунидан бир ҳафта олдин, гуруҳда тадбирни қандай ўтказиш бўйича баҳс бўлди.
Катя: Болалар, эшитдингларми? Алишернинг туғилган куни 5 декабрда экан! Унга сюрприз қилайлик
Даниил: Албатта! Мен унинг совғасини ўзим олиб келаман. У ҳеч нарсани кутмаяпти.
София: Қаерга борамиз? Ресторанга?
Катя: Йўқ, менинг отамнинг дачаси Звенигород яқинида. Катта уй, ҳаммага жой етади. Қор ёғса янада романтик бўлади. Барчамиз борамиз!
Виктория: Мен спорт совғаси оламан. У залда ҳаммадан кучли.
Анна Ковалёва: Мен унинг пальтосини топдим, жуда чиройли бўлади.
Даниил: Мен уни общагадан олиб чиқаман. «Москвани айланамиз» деб алдайман. Сизлар эрта билан дачага бориб тайёрланиб туринглар.
Катя: Келишдик! Сир сақлаймиз. Алишер ҳеч нарсани билмасин.
5 декабрь куни эрталаб Алишер общагада ўзининг одатий кунини бошлади. Эрталаб югуриб келди, залга тушиб, шуғулланди, ювиниб, завтрак қилдида, ўқишга тайёргарлик кўра бошлади. Айнан ўша куни дарс соат 11-00 га қўйилган эди. Даниил эшигини қаттиқ уриб кирди:
«Happy birthday. Брат, бугун сен билан Москвани айланамиз. Дарс йўқ, профессор касал бўлибди. Кийин, чиқамиз!»
Алишер ишонди. Улар машинага ўтиришди ва шаҳардан ташқарига йўл олдилар. Йўлда Алишер ҳайрон бўла бошлади:
«Қаерга кетяпмиз? Бу Звенигород томонга ўхшайди-ку?»
Даниил жилмайди: «Сюрприз, брат. Сенга туғилган кунингга».
Улар Катянинг дачасига етиб келганда, улкан ёғоч уйнинг олдида барча курсдошлари турган эди. Қор ёға бошлаган, атрофидаги қарағайлар оқ қор билан қопланган.
«Туғилган кунинг билан, Алишер!» — деб бақиришди ҳаммалари бир вақтда.
Алишер ҳайратдан қотиб қолди. У ҳеч қачон бундай нарсани кутмаган эди.
Даниил биринчи совғани берди — энг янги iPhone ва Rolex соати.
«Бу сенга, брат. Сен ҳақиқий дўстсан. Бу ерда ҳеч ким сенга ўхшаб ўқимайди ва ҳеч ким сенга ўхшаб инсон эмас», — деди Даниил қучоқлаб.
Катя яқинлашди ва қиммат қора кашемир пальто ҳамда отасининг компаниясида стажировка таклифини берди:
«Мен сенинг билимингни жуда юқори баҳолайман, Алишер. Сен бу ердаги энг кучлилардан бирисан. Бу сенинг ҳақинг».
София профессионал фотоаппарат берди: «Сен Москванинг энг чиройли жойларини суратга олишинг керак, биз ҳаммага кўрсатамиз».
Виктория спорт зали аъзолиги ва янги бокс қўлқоплари совға қилди: «Сен залда ҳаммадан кучлисан, лекин энди биз ҳам сен билан машқ қиламиз».
Қолган қизлар ҳам қиммат совғалар — парфюм, дизайнер кийимлар, ҳатто бизнес-класс чиптаси беришди.
Кечқурун дастурхон ёзилди. Алишер ўзи ўзбекча услубда салатлар, овқатлар тайёрлади, қизлар унга ёрдам беришди. Ичкилик (коньяк, вино) кўпайгач, ҳаво илиқлашди. Мусиқа паст овозда ўйнарди.
Соат ўн бирлар атрофида Даниил Алишернинг ёнида ўтириб, паст овозда деди:
«Брат, бугун сеннинг кунинг. Истаган нарсангни қил».
Кейин у Викторияни ўзига тортиб, уни қаттиқ ўпиб юборди. Викторияни столга ўтқазиб, оёқларини кенг очиб, тилини унинг орасига босди. Виктория ингроҳ тортиб, «Оҳ… Даниил… шундай… тезроқ…» дерди.
Катя Алишернинг ёнига келиб ўтирди:
«Алишер… сен бугун жуда чиройли кўринасан. Мен сенга яна бир совғам бор».
У Алишернинг лабларини ўпиб юборди. София ҳам уларга қўшилди: «Эй, мен ҳам қатнашсам майлими?»
Алишер Катянинг блузкасини очиб, катта кўкракларини оғзига олди. Катя ингроҳ тортиб, бошини орқага ташлади. София Алишернинг шимни ечиб, қаттиқ аъзосини қўли билан ишқалай бошлади: «Оҳ… Алишер… қандай қаттиқ».
Катя Алишернинг олдига тиз чўкиб, унинг аъзосини оғзига олди — секин ва чуқур. София Алишернинг кўкрагини ўпарди. Бошқа томонда Даниил Викторияни орқасидан қўллаб, қаттиқ ҳаракат қила бошлади: «Яна… чуқурроқ…»
Алишер Катяни диванга ётқизиб, оёқларини елкаларига кўтариб, секин киритди. Катя «Чуқурроқ… Алишер…» деб илтимос қиларди. София Катянинг кўкрагини ўпар, бармоқлари билан унинг қитиқ жойини ишқаларди.
Улар бир вақтда эҳтирос билан давом этардилар. Бир неча марта қизлар оргазмга етишди. Катя Алишернинг ичида қаттиқ сиқилиб, «Алишер… мен тугаяпман…» деб бақирди. Даниил Викториянинг орқасидан чиқиб, думбасига сочди.
Тонгга яқин қизлар чарчаб, яланғоч ҳолда диван ва полда ётишарди. Алишер ва Даниил бир-бирига қараб кулдилар.
«Туғилган кунинг билан, брат», — деди Даниил.
«Раҳмат, дўстим. Бу кеча ҳеч қачон унутилмайди».

Туғилган кундан икки кун ўтиб, тунги соат ўн бирлар атрофида Алишер общагада ўтирган эди. Эшик паст овозда тақиллади. Остонада Анна Шмидт турарди — узун қора пальтода, сочлари нам, қўлида иккита иссиқ шоколад стакан.
«Алишер, мен сени безовта қилаяпманми? Менда бир оз шоколад бор… ва гаплашгим келди», — деди у жилмайиб.
Алишер уни киритди. Улар столда ўтириб гаплаша бошладилар. Анна туғилган кун ҳақида эшитганини айтди, Алишер эса дачадаги воқеани қисқача ҳикоя қилди. Гап чуқурлашиб, Анна Алишернинг қўлига қўлини қўйди.
«Мен сени илк кундан ёқтириб қолганман. Сен бошқа йигитларга ўхшамайсан, шунинг учун туғилган кунингга совға тайёрладим», — деди у паст овозда.
У худини ечиб ташлади. Остида тор қора блузка ва юбка бор эди. Алишер уни ўзига тортди. Уларнинг ўпиши секин бошланиб,