Mening hech kimga ayta olmaydigan, o’y, hayollarimni butunlay qamrab olgan bir yashirin jinniligim bor edi. Men ayollar oyog’idagi o’sha yupqa, ipakdek silliq kapron kolgotkalarning shaydosi edim. Uyimizda esa mening bu yashirin telbaligimni olovlantirib turadigan bitta go’zal bor edi – u kelinoyim Madina. U maktabda ingliz tili o’qituvchisi ishlagani sababli, doim o’ziga qarab, klassik uslubda kiyinar, yubkalari tizzasidan biroz yuqorida turardi. Uning har bir kunini, kiyadigan kolgotkalarining rangini yoddan bilardim…
Men o’sha shaffof matoning barmoqlar ostidagi misilsiz silliqligi xayoli bilan yashardim. Ayniqsa, Madina kelinoyim maktabga ketishga hozirlanyotgan bu hayollarim haqiqatga aylanardi. O’qituvchi bo’lgani uchun uning kiyim javonida bu matoning har xil turi bor edi. Haftaning dushanba kunlari u kiyadigan och bej rangli kapronlar oyoqlarini mutlaqo yalang’ochdek jozibali ko’rsatsa, payshanba va juma kunlari kiyadigan sirli qora rangli kolgotkalari uning oppoq terisini yanada bo’rttirib ko’rsatardi.
… Dordagi kiyimlar orasidan aynan o’sha kapronlarni yechib olayotganimda yuragim gupurlab qonimni shunchalik qizitardiki, birov ko’rib qolishidan qo’rqsamda, matoni barmoqlarim bilan ushlash istagi ustun kelardi. Men o’g’irlab olgan o’sha shaffof qora kolgotkalarni xonamda, hech kim bilmaydigan qutida saqlardim. Ularni qo’limga olib, taranglashtirib ko`rganimda, kelinoyimning o’sha go’zal oyoqlari ko’z oldim kelardi va men shu mato bir kun kelib uning oyoqlarida, mening to’shagimda bo’lishini telbalarcha orzu qilardim…

Mening xonamda mana shunday ehtirosli va telba xayollar uchib yurgan bir paytda, devor ortidagi haqiqiy hayotimiz butunlay boshqacha — odamni ezib yuboradigan darajada sovuq va tushkun edi. Biz bir hovlida qariyb sakson yoshni qoralab qo‘ygan dadam, akam va kelinoyim Madina va men yashardik. Mening ismim Jasur. Yoshim 23 da.
Aslida hovlimizdagi muhitni farzandsizlik dardi so‘ndirib bo‘lgandi. Akam bilan kelinoyimning turmush qurishganiga besh yil bo‘lgan bo‘lsa-da, bu xonadondan hali ham bola yig‘isi eshitilmagan, g‘ariblik soyasi hamma narsani o‘z domiga tortgandek edi. Farzandsizlik dardidan qochish uchun akam o‘zini butunlay ishga urgan, kechalari uyga juda kech kelar, kelganda ham kelinoyimga deyarli gapirmasdi. Dadam esa yoshlarini yashab bo‘lgan, ko‘pincha o‘z xonalaridan chiqmay, televizor ko‘rib o‘tirardilar. Uy ichidagi bu sovuqlikda kelinoyim butunlay yolg‘iz, erining e’tiboridan mosuvo bo‘lib qolgandi.O‘sha payshanba kechasi ham xuddi shunday og‘ir sukunat bilan boshlandi. Akam zavodda tungi smenada qolgan, dadam esa soat to‘qqizdayoq dorilarini ichib, o‘z xonalariga kirib ketgandilar. Eshiklarini ichkaridan zanjirlaganlari eshitildi. Uyda faqat ikkimiz — men va o‘sha ipakdek silliq xayollarim egasi qolgan edik. Soat tungi birdan oshganda, tomog‘im qurib, suv ichish uchun qorong‘u dahlizga chiqdim...
Suvni ichib bo‘lib, endi ortimga qaytmoqchi bo‘lganimda, oshxona eshigi oldida uning qiyofasi namoyon bo‘ldi. Madina kelinoyim ichkariga bir qadam bosdi-yu, qorong‘uda meni ko‘rib taqqa to‘xtadi. Derazadan tushayotgan xira oy nuri uning oppoq terisini yoritsa-da, oyoqlaridagi shaffof qora kapron kolgotka u nur ostida hech qanday aks bermasdi; aksincha, matoning to‘q rangi nurni o‘ziga yutib, uning xushbichim oyoq chiziqlarini yanada sirli, matoviy va jozibador qilib ko‘rsatardi. Oy nuri va qora mato o‘rtasidagi bu kontrast uning terisini yanada oppoq, qomatini esa erishib bo‘lmas bir xazinadek namoyon qildi. Aynan mana shu manzara — hech qanday yaltiroqliksiz, faqatgina qora matoning tarang va begubor silliqligi mening ichimdagi vulqonni uyg‘otgan ilk haqiqiy poydevor bo‘ldi..
..U meni qorong‘uda ko‘rib, daxshatdan taqqa to‘xtadi. Qo‘lini ko‘kragiga qo‘yib, chuqur, uzuq-uzuq nafas ola boshladi. Men uning qo‘rqib ketganini sezib, darrov pichirladim:— Kelinoyi, qo‘rqmang, menman... Suv ichgani chiqqandim.Madina eshik kesakisiga suyanib, tinchlangandek bo‘ldi, lekin baribir vujudi titrayotgandi. Ustidagi ipak xalat uning nafas olishiga qarab ko‘tarilib tushar, dahlizdagi xira yorug‘likda uning qora kapron kolgotka kiygan oyoqlari juda sirli ko‘rinardi.— Jasur... meni o‘takammni yoray dedingiz, — dedi u ovozini chiqarishga qo‘rqib. — Nega uxlamadingiz? Akangizdan darak bormi, telefon qildilarmi?— Yo‘q, kelinoyi. Zavoddan qo‘ng‘iroq qilishdi, bugun tungi smenada qoladigan bo‘ldilar, kelmaydilar, — dedim. Mening bu gapim qorong‘u oshxonada go‘yo vaqtni to‘xtatib qo‘ygandek bo‘ldi.Madina eshitgan gapidan so‘ng boshini egdi. Uning yelkalaridagi o‘sha og‘ir chorasizlik, besh yildan beri bu uydagi farzandsizlik azobi va erining sovuqligi tufayli chekayotgan dardi dudoqlaridan titrab chiqdi:— Yana kelmaydilar... Har doim shunday. Men bu uyda xuddi bir buyumdekman, hech kimga keragim yo‘q... — uning ko‘zlaridan oqayotgan yosh oy nurida miltilladi. Uning bu gaplari va ayollik yolg‘izligi mening ichimdagi barcha taqiqlarni kuydirib yubordi. Men unga bir qadam yaqinlashdim va titrayotgan kaftlarimni uning yelkasiga, so‘ngra sekingina pastga, o‘sha ipakdek silliq qora kapron matosi bilan qoplangan oyoqlariga qarab sirg‘atdim...
.Men endigina uning to‘pig‘idagi o‘sha silliq qora matoni silab, ko‘z yoshlarini artmoqchi bo‘lganimda, dahliz to‘ridan qattiq va sovuq ovoz eshitildi: G‘iiiiij-j... Dadamning xonasi eshigi ochilgandi. Qo‘rquv vujudimizni muzlatib qo‘ydi, bir-birimizdan qanday uzoqlashganimizni bilmay qoldik. Madina shoshib o‘z xonasiga qochdi, men esa eshik ortida yuragim qonimni qizitgancha qolib ketdim. O‘sha kecha boshqa ko‘rishmadik.Lekin taqdir bizga butunlay boshqa reja tayyorlab qo‘ygan ekan. Ertasi kuni ertalab dadam oshnalari bilan tog‘ga, bir necha kunga dam olishga ketishlarini aytdila. Uydan cholning qadamlari uzilishi bilan dahlizda Madina bilan to‘qnash keldik. U bugun ishga o‘sha oyoqlarini xuddi yalang‘ochdek, lekin ipakdek jozibali ko‘rsatadigan och bej rangli kapronini kiygandi. Kechga yaqin esa akam qo‘ng‘iroq qilib, zavodda yana bir smenaga qolishini aytdi. Katta hovlida mutloq sukunat va erkinlik qolgan edi. Endi bizni to‘xtatadigan hech qanday xavf yo‘q edi...
Kech soat beshlarda Madina maktabdan qaytdi. Uyda dadam yo‘qligi sababli tinchlik edi. Oradan yarim soat o‘tmay, dahlizdagi shahar telefoni jiringlab qoldi. Go‘shakni Madina ko‘tardi. Men eshik ortidan yashirincha eshitib turardim. Telefon qilgan akam edi:— Madina, zavodda kutilmagan avariya bo‘ldi, nosozlikni to‘g‘rilashimiz kerak. Bugun ham smenada qolaman, ertaga ertalab qaytaman, — dedi akamning sovuq ovozi.Madina go‘shakni qo‘yarkan, chuqur xo‘rsinib, yelkalarini tushirdi. Besh yillik farzandsizlik azobi va erining bu gaplari uni yana o‘sha chuqur yolg‘izlik ummoniga g‘arq qilgandi. U o‘z xonasiga kirib, eshikni yopdi.Mana endi butun boshli katta hovlida mutloq sukunat, erkinlik va faqat ikkimiz qolgan edik. Bizni to‘xtatib turadigan, qo‘rqitadigan hech qanday xavf yo‘q edi. Kech kirdi. Xonamda o‘tirib, devor ortidagi Madinaning xonasidan kelayotgan har