Не удается получить доступ к сайту

Oʻsha sirli tundan keyin oradan ikki hafta oʻtdi. Davron uydagilar koʻziga oʻgʻlimning odatdagidek yaqin doʻsti boʻlib koʻrinsa-da, har safar uning nigohi menga tushganda, vujudimga oʻsha tunning issiq tafti qaytardi. Men undan oʻzimni olib qochishga urinardim, ammo taqiqlangan tuygʻu meni tobora oʻziga ohanrabodek tortib borayotgandi.
Dam olish kuni edi. Sodiqjon va Davron imtihonlarga tayyorlanish uchun biznikida, zalda toʻplanishdi. Men esa oshxonada kechki ovqatga harakat qilayotgandim. Shu mahal oʻgʻlim oshxonaga kirib keldi:— Oyijon, men tezda dorixonaga chiqib kelaman, boshim qattiq ogʻriyapti. Davron shu yerda, kitob koʻrib turadi, — dedi-yu, kalitni olib koʻchaga chiqib ketdi.
Tashqi eshik yopilishi bilan uyga gʻalati bir sukunat choʻkdi. Yuragim goʻyo nimanidir sezgandek tez ur boshladi. Oradan ikki daqiqa oʻtmay, oshxona eshigi sekin ochildi va ostonada Davron paydo boʻldi. Uning koʻzlarida oʻsha tanish, shiddatli olov yonardi.
— Davron, zalga oʻt, hozir Sodiqjon kelib qoladi, — dedim shoshilib, qoʻlimdagi sochiqni qisgancha ortga chekinib.
U gapirmadi. Shunchaki dadil qadamlar bilan menga yaqinlashdi ва eshikni ortidan sekin yopdi. Bizni oʻgʻlimning qadam tovushlaridan faqat shu yupqa yogʻoch eshik ajratib turardi. U meni oshxona devoriga mahkam tiradi, uning issiq nafasi yuzimga urildi.
— Men sizni juda sogʻindim, Lola opa... Ikki hafta men uchun bir yildek oʻtdi, — deb pichirladi u va baquvvat qoʻllari bilan belimdan quchdi.
— Kelib qoladi... Iltimos, Davron... — dedim men, lekin ovozimda qarshilik emas, kuchli bir taslimiyat bor edi.
U lablarimni oʻzining olovli lablari bilan muhrladi. Bu safargi boʻsa avvalgisidan ham shoshqaloq, shiddatli va ehtirosli edi. Qoʻrquv va xavf tuygʻusi bizni butunlay esankiratib qoʻygandi. Uning qoʻllari koʻylagim ostidan yuqoriga sirgʻalib kirib, terimni kuydirayotgandek harakat qilar, men esa har bir soniyada tashqi eshikning ochilib ketishidan qoʻrqqan holda, uning quchogʻida erib borayotgandim. Tanamiz shu darajada yaqin ediki, u yigitning butun borligʻi va tiyilmas shiddati bilan menga intilayotganini aniq his qildim.
Toʻsatdan, koʻchada oʻgʻlimning mashinasi signali eshitildi. Bu uning qaytib kelganidan darak edi.
Men Davronning koʻkragidan vahima ichida itardim:— Keldi! Tez boʻl, zalga oʻt! — deb pichirladim daxshat ichida.
Davron oxirgi marta boʻynimdan nafas olib, lablarini sekin uzdi. Uning koʻzlarida toʻxtatilmagan bir ehtiros va keyingi uchrashuvga ishora bor edi. U sochlarini va kiyimini tezda toʻgʻrilab, oshxonadan chiqib ketdi. Oradan soniyalar oʻtib, tashqi eshik ochildi va oʻgʻlimning ovozi eshitildi. Men esa qoʻllarim qaltirab, yuragim tomogʻimga kelgancha, yuzimga sovuq suv urib, oʻzimni oʻnglashga urinardim...
Tashqi eshikning qulfi burilib, ochilganida yuragim qafasdagi qushdek dukillab ura boshladi. Davron oshxonadan chiqib ketishga ulgurgan boʻlsa-da, tanamda hali ham uning tafti, lablarimda esa olovli boʻsasining nafasi bor edi. Men shoshilib gaz plitasi yoniga oʻtdim va oʻzimni goʻyo qaynayotgan shoʻrvaga unnayotgandek koʻrsatdim.— Oyijon, men keldim. Dorixonada navbat koʻp ekan, — oʻgʻlimning ovozi yoʻlakdan eshitildi.U zalga oʻtdi. Shu soniyalarda oshxona eshigi ortidan nimalar boʻlayotganini kuzatishga urindim. Ichimda qoʻrquv aralash gʻalati bir adrenalin bor edi.— O, keldingmi, doʻstim? Dorini oldingmi? — Davronning ovozi hayratlanarli darajada xotirjam va barqaror chiqdi. Goʻyo bir necha soniya oldin u mana shu oshxonada mening koʻylagim ostiga qoʻllarini yashirincha tiqmagandek, lablarimdan o'pmagandek edi. Yigitning bu darajada oʻzini tuta bilishi meni ham hayratda qoldirdi, ham biroz qoʻrqitdi.— Ha, oldim. Mana, hozir ichib, biroz yotsam oʻtib ketadi, — dedi Sodiqjon va zaldan turib — Oyijon, menga bir stakan suv bering, dorini ichib olay dedi. Men o'zimni arang bo'sib stakanga suv quyib, unga olib kirib berdim.
Oʻgʻlim dorisini ichgach, oʻz xonasiga kirib qattiq uyquga ketdi. Davron esa mehmondorchilik yakunlangani sababli kechasi oʻz uyiga qaytib ketgan edi. Uyga toʻliq sukunat choʻkkan boʻlsa-da, mening ichimdagi boʻron tinmasdi. Oshxonada Davron bilan boʻlgan oʻsha shoshqaloq, taqiqlangan lahzalar, uning shiddatli quchogʻi va lablarimdan emgan qaynoq boʻsasi vujudimni hali ham titratardi.Tungi soat oʻn ikkidan oshganda, oʻz yotoqxonamda yolgʻiz yotib, shiftga tikilardim. Shu payt yostiq yonidagi telefonim chirogʻi yorishdi. Telegramdan xabar kelgandi. Yuragim qafasdagi qushdek dukillab urdi. Bu Davron edi, u allaqachon oʻz uyiga yetib borib, menga yozayotgandi.Davron: "Uxlamadingizmi, Lola opa? Uyga kelganimdan beri koʻzimga uyqu kelmayapti. Xonamda yolgʻiz yotib, hali ham oshxonadagi oʻsha daqiqalar haqida oʻylayapman. Sizning yaqinligingiz, iforingiz meni butunlay aqldan ozdiryapti. Lablaringizning qaynoq taʼmi hali ham esimda..."Xabarni oʻqir ekanman, tanam boʻylab gʻalati bir issiqlik yugurdi. Uni toʻxtatishim, bu munosabat xavfli ekanini eslatishim kerak edi, ammo masofadan turib gaplashish menga biroz jasorat bergandi.Men: "Uxlaganim yoʻq, Davron. Uyga borib ham tinchlanmabsan-da. Oshxonada nima qilib qoʻyganimizni oʻylab yotibman. Juda haddingdan oshding, agar Sodiqjon bir necha soniya vaqtliroq kirganida nima boʻlardi? Shunchalik dadil boʻlib ketibsanmi?"Javob sekundlar ichida qaytib keldi. Uning oʻz xonasida yolgʻiz turib yozayotgan har bir soʻzida cheksiz bir ehtiros sezilib turardi.Davron: "Sizning qarshingizda oʻzimni jilovlay olmayapman, Lola opa. Siz shunday goʻzalsizki, har qanday erkak siz uchun hamma narsadan voz kechishi mumkin. Bugun uyda bizga xalaqit berishdi, har daqiqa xavotirda boʻldik. Keling, ertaga hech kim bilmaydigan, faqat ikkimiz boʻladigan joyda uchrashaylik."Uning bu qatʼiyatli gaplari ichimdagi barcha qarshilik devorlarini yiqitib tushirayotgandek edi. Ertangi kun rejalarini oʻylay boshladim.Men: "Ertaga soat uchda Sodiqjonning darslari bor, u uyda boʻlmaydi. Lekin biz qayerga boramiz?"Davron: "Shahardagi bir shinam va sokin mehmonxonani bilaman, Lola opa. U yerda bizga hech kim xalaqit bermaydi. Men hozirdan oʻsha yerda sizni quchoqlashni, kiyimlaringizni sekin yechib, har bir nuqtangizdan boʻsalar olishni xayol qilyapman..."Bu gaplarni oʻqib, vujudim battar qizib ketdi. Yotoqxonadagi chiroqni oʻchirib, koʻrpa ostiga chuqurroq kirdim. Davronning oʻz uyidan turib yozayotgan bu xayollari meni ham olovli oʻylar domiga tortayotgandi.Men: "Juda ilgarilab ketibsan, Davron. Hali uchrashmay turib, meni qanday quchoqlashingni oʻylayapsanmi? Men senga osonlikcha taslim boʻladigan ayol emasman."Davron: "Buni bilaman, Lola opa. Aynan mana shu magʻrurligingiz va nafisligingiz meni oʻziga qul qilib qoʻygan. Ayting-chi, ertaga men uchun qanday tayyorgarlik koʻrasiz? Qanday ehtirosli kiyimlar kiyasiz? Sizni oʻsha kiyimlarda koʻrib, aqldan ozishni istayman..."Bu savol meni biroz oʻylantirib qoʻydi, ammo ichimda yosh yigitga yanada jozibaliroq koʻrinish istagi ustun keldi. Shkafimda faqat maxsus kunlar uchun yashirib qoʻyilgan, qora toʻrli, nozik va tanani