Не удается получить доступ к сайту

Boʻsh qoʻlining barmoqlari uning koʻylagini tirnardi, lekin bu hech qanday taʼsir qilmasdi.
— Meni qoʻyib yuboring! — u tishlari orasidan shivirladi, ovozi titrardi. — Qoʻyib yuboring! Men baqiraman!
— Baqir, — gʻulduradi u uning boʻynidan o’pishni boshlab. — Seni kim eshitadi? Kim senga yordam beradi?
Sattor aka eshitmadi. U E’zozaning qulogʻini tishlab, so’rardi, boʻynidan oʻpardi, hoʻl ogʻzi bilan terisiga tegib, hoʻl izlar qoldirardi. Qoʻli bilan uning koʻylagi yoqasini tushirdi — mato yelkasidan sirgʻalib, terini ochib qoʻydi. E’zozaning ichki kiyimini tasmasi ko’rindi. U oʻsha yerdan oʻpa boshladi — sekin, sinchkovlik bilan, goʻyo mazasini totib koʻrayotgandek. Eʼzoza yuzini oʻgirdi, koʻzlarini yumdi. Uning lablari, hoʻl va issiq, yelkasi boʻylab emaklayotganini, tili umrov suyagiga tegayotganini his etardi.
— Meni tinch qoʻying, — pichirladi u. — Yalvoraman sizdan.
Sattor aka bir soniyaga undan uzildi. Uning yuziga qaradi. Ujaydi — tabassum shoshilmaydigan, vaqt oʻzi tomonda ekanini biladigan hojayinlarcha edi.
— Menda bir taklif bor, — dedi u. Ovozi sekinroq, yumshoqroq boʻldi, lekin bundan kamroq ogʻirlashmadi. — Uch marta. Uch marta meniki boʻlasan — va men sening butun ijara qarzingni kechaman. Uch oylik qarzni — oʻchiraman. Bolangga ham yordam beraman. Shifokor chaqirtiraman, dori sotib olaman. Hammasini qilaman.
Eʼzoza qotib qoldi. U unga qarardi va koʻzlarida nimadir — qoʻrquv emas, gʻazab emas, balki boshqa, ogʻirroq, chuqurroq narsa bor edi. Kecha kechqurun u yoʻtalayotgan oʻgʻlining yonida polda oʻtirar, nima qilishni bilmasdi. U oʻzini qopqondagi sichqondek chorasiz his qilgandi. Yonda hech kim yoʻq edi. Na eri, na qarindoshlari, na puli bor doʻstlari. Faqat u va qorongʻi xonada kasal bola, hamda sukunatdagi uning ogʻir nafasi. Mana endi, uning qoʻlidan ushlab, xira koʻzlari bilan qarayotgan bu chol qarshisida turib, u yana oʻsha narsani — chiqar yoʻli yoʻq berk koʻchani davornini his etardi.
— Uch marta, — takrorladi Sattor aka. — Va vassalom. Hech qanday qarz yoʻq. Hech qanday muammo yoʻq. Oʻylab koʻr — bolangga yaxshi boʻladi. Men hayvon emasman, tushunaman.
Eʼzoza indamadi. Lablari bir chiziq boʻlib qisildi. U unga qaramasdi — polda alallaqayga, devorga, chetga qarardi. U hali ham ushlab turgan barmoqlari boʻshashdi. Ichida nimadir sinardi — sekin, sekin chirsillab, qor ostidagi shoxdek sinardi.
Nodir eshik ortida nafas olmay turardi. Yuragi shunchalik baland urardiki — Sattor aka eshitadigandek tuyulardi. Kaftlari terdan hoʻl boʻlib, u ularni kalta shimiga artdi. U Eʼzoza opaning sekin qoʻllarini tushirganini koʻrdi. Tanasiga boʻshashtirib tushirdi. Qarshilik qilishni toʻxtatdi. Boshi biroz egildi, yelkalari tushdi — goʻyo ichida nimadir, u suyanib turgan qandaydir tayanch sinib, qulagandek edi. Bu boʻysunishda har qanday baqiriqdan koʻra qoʻrqinchliroq narsa bor edi. Davomi bor…

P.S: 2-bob @ehtirosli_hikoyalaaaaaar telegram kanalida