Не удается получить доступ к сайту

Havo namlikdan og'ir edi. Mumbay shahrining eski mahallasida, qadimiy ibodatxona xarobalari atrofida shamol yalpizning achchiq hidini olib kezardi. Rustam Ismoilov o‘ttiz to‘rt yoshida, Toshkentdan kelgan kino prodyuser. Rustam Boburiylar tarixi haqida film olish orzuyida yashaydigan kino prodyser. U har safar Hindistonga kelsa, kelajak rejalari uchun zamin hozirlash payida yursdi.

Man bozir ham, u o'zining fotoapparati bilan tosh zinapoyalar orasida yurar, har bir burchakni, har bir yorug'lik va soyani kuzatar edi. Uning ko'zlari professional boqardi. Yillar davomida yuzlab lokatsiyani ko'rgan, bo‘lsada bu joy boshqacha edi. Bu yerda tarix nafas olardi.

Uning ortidan yigirma yetti yoshli qiz ergashardi. Piriya Sharma. Go'zal, juda go'zal — lekin bu go'zallik kambag'allik changida yashiringan, kutilmagan paytda yorqin nurga aylangan quyosh nurlariga o'xshardi. Uning terisi zaytun rangli, ko'zlari katta, qora chuqur — xuddi qadimiy quduqlardek. Sochlarini oddiy orab bog'lagan, ammo ba'zi tolalar yuziga tushib, unga yovvoyi, tabiiy joziba berardi.

Piriya mahalliy gid sifatida ishlar edi. Undan oldingi uch gid Rustamni mamnun qilmagan edi. Barchasi shunchaki pul topish uchun ishlayotgan, til bilmas kishilar. Ularda hech qanday ruh, hech qanday his yo'q edi. Ammo Piriya boshqacha edi. U inglizchani juda yaxshi bilibgina qolmay, har bir tosh haqida jo‘shib hikoya aytardi. Uning ovozi nozik, sanatkorona ichki kuch bilan to'la edi. Rustam unga birinchi uchrashuvda e'tibor bergan edi. Faqat professional nuqtai nazardan qaragan edi. Endi esa...

Endi u uning ko‘kraklariga qarab qolardi. Ular oddiy sariy ostida pinhon edi, ammo ularning shakli, ularning harakati — Piriya gaplashganda, nafas olganda, kulganida — Rustamning diqqatini o'ziga tortardi. Yaxshi tarbiyali kishi sifatida, Rustam o'zini qoralardi, ammo ko'zlari o'z xohishlarini bilmay, qayta va qayta u tomonga burilar edi.

— Bu yer sehrli, — dedi Piriya, qo'lini tosh ustunlarga uzatib. — Qadimda bu yerda sevgiga ibodat qilingan. Sevgi va... boshqa narsalar.

Rustam qoshini ko'tardi.

— Boshqa narsalar?

Piriya kuldi — nozik, sirli kulgi.

— Kama Sutra bu yerda tug'ilgan, aka. Sevgi san'ati. Biz hindlar buni sharmandalik deb bilmaymiz. Bilsangiz bu hayot, aka...

"Aka" — u har doim shunday deb murojaat qilar edi. Rustam bu so'zni yoqtirardi va bir vaqtda yoqtirmasdi ham. Chunki bu hurmat belgisi bo‘lsada, shu bilan birga — oralaridagi masofani eslatuvchi so'z ham edi.

Quyosh botayotgan vaqtda, Rustam soatiga qaradi.

— Ketish vaqtimiz keldi, — dedi u.

Ammo Piriya bosh chayqadi.

— Yana bir joy bor. Hech kim bilmaydi. Eng go'zal joy. Ammo uzoq. Agar kechqurun qolsak...

Rustam ikkilandi. U mehmonxonaga qaytishi kerak, chunki ertaga boshqa manzilga uchish uchun belet olgan edi. Ammo Piriyaning ko'zlaridagi iltijo, uning ovozidagi yashirin nimadir...

— Mayli, — dedi u.

Ular yurishdi. Xarobalar ichra, yashirin yo‘lkalar bo‘ylab chuqur ketishdi. Piriya oldinda ketardi, Rustam uning yurishini kuzatib borardi. Piriyaning sonlar nozik tebranar, yalang oyoqlar, changlar orasida sirg'alib borardi. Go‘yo uning tanasi shivirlab hikoya aytardi — har bir harakat, har bir tebranishda.

Nihoyat ular manzilga kelishdi. Kichkina, yopiq hovli. Atrofda uch tosh devor, to'rtinchi tomoni esa ochiq — shaharning ufqini ko'rish mumkin edi. O'rtada qadimiy haykaltarosh asari — erkak va ayol bir-biriga quchib olgan, ularning tanalar bir-biriga o'ralgan, erotik, ammo shu bilan birga — ular uchun muqaddas.

— Bu yerga hech kim kelmaydi, — dedi Piriya jimgina. — Bu bizning sirli joyimiz.

"Bizning" — Rustam bu so'zni eshitdi. Kim bilan? Kim bilan sirli joy?

Piriya o'girildi va unga qaradi. Uning ko'zlari boshqacha edi. Bu nigohlarda, qat'iyat hihish aks etardi.

— Men aktrisa bo'lishni xohlayman, — dedi u, mungli ovozda — Men bilaman siz kino prodyusersiz. Men bilaman siz kuch egasisiz. Men... men hamma narsaga tayyorman.

Rustamning yuragi tez urdi. U tushundi, bu qiz nimani anglatayotganini.

— Piriya, men...

— Iltimos, — uning ovozi buzildi. — Mening oilam juda kambag'al. Mening akam kasalxonada. Biz pul topa olmaymiz. Men bilaman bu gunoh, lekin... men sizga o'zimni bera olaman. Agar siz menga yordam bersangiz.

Rustam orqaga chekinmoqchi bo'ldi. Bu noto'g'ri, u bunday paskash odam emas edi. U... lekin Piriyaning ko'zlari, uning tanasi, soyada qolgan beqiyos go‘zalligi, uning yalvorishlari...

— Sen... sen buni nima uchun qilyapsan? — so'radi u.

— Chunki men umidsizman, — javob berdi Piriya. — Va chunki siz... siz yaxshi odamga o'xshaysiz. Men sizga ishonaman.

Quyosh butunlay botdi. Osmon quyuq ko'k rangga kirdi. Yulduzlar paydo bo'ldi. Havoda issiqlik va namlik aralash edi.

Piriya yaqinlashdi. Uning nafasi Rustamning yuziga tegdi. U sekin, juda sekin qo'lini sarisiga olib bordi va birinchi qatlamni yechdi. Keyin ikkinchisini. Keyin uchinchisini.

Rustam harakatsiz turardi. Uning aqli "to'xta" deyardi, ammo tanasi boshqa narsa istardi. Qachonki Piriyaning sariysi yerga tushganda, uning katta ko‘kraklari to'liq ochilganda, to'q jigarrang so‘rg‘ichlari qiziqish uyg‘otganda, — Rustam nazoratini yo'qotganini, nafsi ustun kelganini sezdi.

U oldinga yurdi, Piriyani ohista quchib oldi. Uning qo'llari qizning beliga o'raldi, keyin yuqoriga ko'tarildi, emchaklarni ushladi. Ular qo'lini to'ldirdi, yumshoq, issiq... Rustam ohista siqdi, Piriya nafasini ichiga tortdi — og'riqmi yoki lazzatmi, Rustam buni ajrata olmadi.

U lablarni ohista o‘pdi, talabchanlik bilan ishtiyoq bilan o‘pdi. Piriyaning lablari ochildi, uning tili Rustamning tilini qabul qildi. Ular turgan joyda o'pishdilar, tanalar bir-biriga bosilgan, nafaslar qisqa, tez.

Rustam Piriyani ehtiyot bilan qo'lidan ushlab katta, yassi toshga yaqinlashdi. Atrofda qadimiy haykaltaroshlik asarlari, marmarga ishlov berilgan qismlar, o'yma naqshlar jim-jit turardi. Oy nuri hamma narsaga kumushsimon nur sochardi.

— Bu yerda... — pichirladi Rustam va Piriyani ohista toshga o'tqazdi.

Piriya qarshilik ko'rsatmadi. Uning ko'zlari yarim yumiq, nafasi tez edi. Rustam sekin, har bir harakatini sanab, uning qolgan kiymlarini ham yechdi. Har bir kiyim yerga tushganda, Piriyaning tanasi yanada ko'proq ochilardi — kumushrang oydin ostida uning terisi marmar kabi porlardi.

Nihoyat, u butunlay yalang'och qoldi. Rustam bir zum to'xtab, unga qaradi. Piriyaning tanasi go'zal — yosh, tetik, hayot bilan to'lgan. Uning ko'kraklari to'liq, dumaloq, uchi pushti-qizg'ish edi. Qorni tekis, kindigi ostida nozik yo'l bor edi. Sonlari keng dumbalari yumshoq va to'liq — aynan hind ayollariga xos nafosat. Sonlarining orasida shahvatni qo‘zg‘ovchi qora tuklar to'plami bor edi. U yer sirli, tirtiq narsani yashirgan.

Rustamning tanasi javob berdi. Uning shimining ichida olati qotib, og'riq keltira boshladi. U o'z kiyimlarini yechdi — avval ko'ylak, keyin shim. Shimini yechganda, olati erkinlikka chiqdi — og‘ir, qaramtr, boshi allaqachon nam, venalar