Не удается получить доступ к сайту

shishgan, hayot bilan pulsatsiya bo‘layotgan jonli azo.

Piriya unga qaradi. Uning ko'zlarida qo'rquv va qiziquvchanlik aralashdi — u ilgari hech qachon erkakni bunday ko'rmagan edi. Olat unga qo'rqinchli tuyuldi — bunday katta narsa uning ichiga qanday sig'adi?

Rustam toshga yaqinlashdi, tiz cho'kdi. U Piriyaning oyoqlarini ohista ochdi va ularni ko'tardi. Oyoqlar havoda, tizzalari bukilgan, ichki sonlar ochiq. Uning ayolligi endi to'liq ko'rinib turardi — pushti-qizg'ish rangli, ichki lablari biroz shishgan, kichkina, ammo allaqachon boshqa rangda — quyuqroq, qonli, qo'zg'algan. U nam edi — u yerda bir-ikki tomchi sharbat allaqachon paydo bo'lgan edi.

Rustam o'z olatini qo'l bilan ushlab, Piriyaning sonlari oldiga keltirdi. Boshi lablar ustiga tegdi. Issiq, namli teginish, Piriyaga signal bo‘lib, uning butun tanasi taranglashdi.

Rustam bosim bilan surmoqchi bo'ldi, ammo Piriya to'satdan qo'lini ko'kragiga qo'ydi.

— Iltimos... sekin, — dedi u, ovozi titrab. — Men... men birinchi marta.

Rustam to'xtadi. Uning yuragida nimadir sindi. Bu so'zlar — "birinchi marta" — hammasi real ekanligini eslatdi. Bu qiz o'zini qurbon qilyapti. U hali qiz bola, Rustam uning haytidagi birinchi erkak bo'ladi. Vijdon huruj qildi — bu to'g'rimi?

— Piriya, biz buni qilmasligimiz kerak, — dedi u, ovozi og'ir. — Sen...

Ammo Piriya bosh chayqadi, uning sochlari toshga yoyildi.

— Yo'q. Men xohlayman. Iltimos, aka. Men sizga ishonaman. Men... men sizni xohlayman.

Bu so'zlar — "men sizni xohlayman" — Rustamning oxirgi himoyasini buzdi. Vijdon hali ham huruj qilardi, ammo nafs kuchliroq edi. U o'zini tuta olmadi.

U yana bosim bilan surdi. Asbobning boshi asta-sekin, juda sekin Piriyaning jismiga singidi. Teshik tor edi — juda tor. Har bir millimetr qiyinlik bilan kirar, go'yo tana kirishga qarshilik ko'rsatgandek. Piriya tishlari bilan labini tishladi, uning ko'zlari yumildi, tanasi yanada taranglashdi. U og'riqni his qilardi — o'tkir, kuydiruvchi og'riq.

Rustam to'xtadi, atigi yarim boshi ichida.

— Piriya, — pichirladi, ter bosgan yuzini qizni yanog‘iga bosib, — Joninga ozor beraman...

Piriya bosh irg'adi. Ha. Davom ettiring degandek, nim tabassum qildi.

Rustam yana surdi. Asta-sekin, ehtiyotkorlik bilan. Yanada chuqurroq kirdi — bir santimetr, ikki santimetr. Va keyin u to'siqqa duch keldi — yupqa, ammo sezilgan narsaga. Qizlik pardasiga.

Rustam nafas oldi. Haqiqatan ham birinchi marta. U bir lahza ikkilanib qoldi, keyin qaror qildi. U bir zarbada, quvvat bilan surdi.

Parda yirtildi.

Piriya baqirmadi, ammo elektr kabi o'tkir og‘riq butun tanasini larzaga soldi. Uning yuzida o‘sha narsa aks etdi. Keyin u Rustamni ohista quchdi, ko‘zlarini yumdi... Zarracha, zarracha afsus, pushaymonlik yo‘q edi, aksincha berkitmoqchi bo‘lgan zavq, qoniqish, hayajon. U nihoyat ayol bo'lgandi.

Rustam harakatsiz yotdi, olat to'liq Piriyaning ichida ushlab, tanasiga moslashtirishga imkon berdi. U uning yuziga qaradi — ko'zlar yumiq, yonoqlarda yoshlar, ammo labida kichik tabassum bor edi.

— Yaxshimisan? — pichirladi Rustam.

Piriya bosh irg'adi. U og'riqqa o'rganardi, og'riq asta-sekin sust tortdi, keyin umuman yo'qoldi.

— Hammasi yaxshi aka, — pichirladi u.

Rustam sekin harakatlanishni boshladi — oldinga, orqaga, oldinga, orqaga. Har bir harakat Piriyaning tanasiga yangi his olib kelardi. Azosi ichidagi bo'shliq tor edi, issiq edi, nam edi. Har bir surish olatni qisardi, har bir tortish uni ingratardi. Rustam zavqdan ko'zlari yumildi — bu hissi nihoyatda kuchli edi.

Piriyaning og'rig'i butunlay yo'qoldi va uning o'rniga boshqa his keldi. Igari hech qachon his qilmagan zavq. Bu zavq uning sonlari orasidan boshlandi va butun tanasiga tarqaldi — qornigacha, ko'kragigacha, qo'llarigacha. U boshini erkin tashladi, oyoqlarini Rustamning beliga ko'tarib oldi, sonlari uni o'ziga tortdi, hamma harakatiga javob berdi.

Uning ko'kraklari tepada-pastda sakrardi, har bir Rustamning surishida. Ko'krak uchlari qotib, Rustamning ko'kragiga tegib, unga ham zavq keltirardi.

Rustam tezlashdi. Uning nafasi qattiq, tanasi terga botgan edi. Asbob shitob bilan ichiga sirg'alib, har bir kirganda Piriyaning tanasini qaltiratar, har bir chiqishda uni ingratardi. Tovushlar eshitilardi — nam, shahvoniy tovushlar, tanalar teginishi, nafas olish, ingrashllar.

Zamin sokin edi. Qadimiy haykallar ularni, tosh ko'zlari bilan sokin kuzatar, go'yo ular ham bir paytlar shunday bo‘lganlar, go'yo ular ham bu ehtiros olovini bilishgan.

Kokda suzayitgab oy nuri ikki tanani yoritardi — yalang'och, bir-biriga yopishgan, harakat qilayotgan.

Piriyaning tanasi nimadir his qila boshladi — kuchayib borayotgan taranglik, zavqning jilovsiz to'lqini. Uning ichi olatni qisa boshladi, ichki mushaklar pulsatsiya qildi, go'yo tanasi o'zi biror narsaga intilgandek. U birinchi marta orgasm yaqinlashayotganini his qilardi — ilgari hech qachon bunday ilohiy tuyg‘ini his qilmagan edi.

— Rustam... aka... men... — pichirladi u, ammo so'zlar tugamadi.

Rustam bu momentni his qildi. U tezlashdi, yanada qattiqroq surdi, yanada chuqurroq kirdi. Har bir harakat Piriyani cho'qqiga yaqinlashtirardi.

Keyin — portlash. Piriyaning butun tanasi qotdi, mushaklar siqildi, Qin devorlari asbobni shunday qattiq qisdiki, Rustam harakat qila olmadi. Zavqning to'lqini uning tanasidan, boshdan oyoqqacha silkitib o‘tdi. U boshini burdi, og'zini ochdi, ammo tovush chiqmadi — faqat jimgina nafas, jimgina ingrash. Ko'zlari ochildi, ammo hech narsa ko'rmadi — faqat oq, faqat nur, faqat zavq.

Rustam buni his qildi, o'zini ushlay olmadi. Piriyaning azoyi asbobni shunday qattiq qisdiki, u chidolmadi. U oxirgi marta irodasi jamlab, belini tortdi, asbob teshikdan chiqib sonlar orasiga qisldi. Issiq suyuqlik oqimlari sonlar orasidan o‘tib ketdi.

Rustam Piriyaning ustida yiqildi, nafas olishga harakat qildi. Ikkalasi ham jim yotardi, tanalar hali birlashgan, terlar aralashgan, yuraklar tez uradi.

Tashqarida dunyo oqib o‘tardi. Ammo bu yerda, Koma Sutra harakatlarini ifodalagan tosh haykallar ostida vaqt to'xtabgandek edi. Tish supa ustida, ikki inson, ikki tana, ikki yurak — va ular o'rtasida yangi paydo bo'lgan ilohiy aloqa, poyon topib borardi.

Ular shunday yotishdi — necha minut, necha daqiqa, hech biri buni o‘ylamasi. Osmonda yulduzlar jimgina ularni kuzatardi. Qadimiy tosh haykallar ularning sirini saqlamoqchidek, gung edilar.

Nihoyat Rustam Piriyadan ajraldi. Olati yarim qotgan, kiyimlarini paypaslaydi. Piriya qon va sperma aralashmasidan bulg‘angan tanasiga qaramaslikka urunadi.

U shunchaki yotadi, ko'zlari osmonga qadagan. Uning yuzida hech qanday ifoda yo'q edi.

— Sen yaxshimisan? — so'radi Rustam.

Piriya sekin bosh irg'adi.

— Ha, aka.

Rustam kiyinishni boshladi. Piriya ham o‘rnidan turib, sariysini o‘ray boshladi. Ular jim edilar, bir necha daqiqa so'zlar kerak bo‘lmadi.

Nihoyat Piriya gapirdi:

— Siz menga yordam berasizmi?

Rustam unga qaradi. Bu qizning ko'zlarida