Не удается получить доступ к сайту

Xotin hafta boshidan beri yo‘q, viloyatda, yozgi ta’tildan foydalanib, onasini ko‘rgani ketgan. Avvaliga ishga borib-kelish, yangi loyiha tashvishlari bilan bo‘lib, yolg‘iz qolganim uncha bilinmadi. Lekin dam olish kunlari haqiqatda o‘zimni cho‘lda yolg‘iz, suvsizlikdan qurib ketgan yantoqdek seza boshladim. Ketganingda ham, qaytganingda ham hech kim quchoq ochib kutib olmaydi, osh-ovqating o‘zingning bo‘yningda, bir piyola choyni ham gazplita uzatadi, o‘zing quyib olasan, charchab kelasan, ust-boshing bir ahvol, yotoqqa cho‘zilasan, oyoq uzatasan, birov uqalab qo‘ymaydi, mayin kaft va nozik barmoqlar massaj qilmayapti. Zerikib o‘lay deysan kishi. Kunda-kunora karavotni g‘ichirlatishga, o‘spirinlikda uyatsiz videolarda ko‘rgan fantaziyalarni takrorlashga, juftimning yangi qirralarini ochishga o‘rganib qolgan ekanman. Shuning uchun bo‘ydoqlikni bir haftaga bo‘lsa ham qayta boshdan kechirish og‘irlik qilayotgandi. Ko‘zimni yumdim deguncha, avval sinab ko‘rgan ehtirosli o‘yinlarimiz-u, kelajakda urinib ko‘rmoqchi bo‘lgan pozitsiyalar xayolimga kelaveradi. Kaftimga qolipdek mos tushadigan ko‘kraklarni mayin ezgancha uxlab qolishga o‘rganibman, endi uyqu yo‘q. Yetmaganiga xotinim ham boya yozishganimizda hislarimni karrasiga oshirdi. “Tuxumchalaringizni o‘ynab yotmaganim uchun yaxshi uxlolmayapman” deydi ataylab, shundoq ham to‘lib turgan tuxumlarimni qovurmoqchidek. Bo‘sh kelmasdan ikkisining rasmini teparoqda bo‘yin cho‘zib turgan dakang xo‘rozniki bilan birga Telegramdan yubordim. 3 yillik turmushimizda ilk marta unga ochiq-oydin rasm tashladim. Har safar yangi qadam oldidan biroz erkalanadi, bu gal ham biroz achchiqlandi.

— Jinni, birov ko‘rib qolsa, nima bo‘ladi? — deb yozib, davomidan tilini chiqarib iljaygan smaylik tashladi.
— Nima qilibdi? Uyalasanmi? — deb javob yozdim jig‘iga tegishimni to‘xtatmay.
— Sizniki-yu, men nimadan uyalishim kerak?
— Bilmadim, balki kichkinaligidan uyalarsan, deb o‘yladim-da. — Asabiylashganidan qizarib ketgan smaylik yubordi.
— Hecham kichkinamas.
— Qayerdan bilasan?
— Ichizga kirsa, sizam bilardiz kichikmasligini. — kulgan smayliklar almashdik.
— Nozi
— Hov
— Sanga yoqadimi?
— Albatta
— Katta deb hisoblaysanmi?
— Ha-da. Birinchi marta ko‘rganimda, o‘ldirib qo‘yadi deb qo‘rqqanman.
— Qanchalik katta deb hisoblaysan?
— Jinni, nima bilan taqqoslayman?
— Bilmadim, biror nima o‘ylab top-chi, fantaziyalaringga ishonaman.
— Hm... Xo‘sh... — deb yozdi va bir muddat ...typing bo‘lib turdi.
— Xo‘sh? — dedim men ham sabrim chidamay.
— Aytaylik, bodring bo‘lganida, bir tarelka salatga bemalol yetardi.
— Voh! Aytdim-ku tasavvuring kuchli deb.
— Mmm... — miyig‘ida jilmaygan smaylik yubordi va — butun oilani to‘ydiradigan darajada ko‘p salat chiqardi, — dedi ishtiyoqi oshib.
— Qo‘ysang-chi, atigi 16 santimetr-ku, — dedim o‘z fikrlarini yanada bo‘rttirishiga ishonib.
— 16.5! — deb yozdi o‘tgan oy chizg‘ichda o‘lchaganimizni eslab va ortidan jahl qilgan smaylikni jo‘natdi tag‘in.
— Har bir millimetrini qadrlaganing uchun rahmat, jonim! — Yurakcha smayligini qo'shib jo'natdim.
— Chunki o’sha har bir millimetrlarini ichimda his qilaman, hayotim, — deya o'pichli smaylik ham yubordi.
— Lablaringni sog’indim!
— Men ham!
— Bu ham sog’indi lablaringni, — deya yuqorida tashlagan rasmimga ishora qildim.
— Tentak!
— Rosti-da
— Darrov bemanilashasiz-a, — labini burgan smaylik.
— O’zing majbur qilasan-da, jonim
— Nima qildim?
— Nimadir qilishing shart emas, jonim, shunchaki borliging yetarli ehtiroslarim olovlanishi uchun! (o'pgan smaylik)
— Rahmat, hayotim, yaxshiyam siz borsiz! (Yurakcha)
— Sen ham!
— Biram sevaman sizni!
— Menchalikmas!
— Hecham!
— Ko‘ramiz!
— Nimani ko'rasiz?
— Ko‘kragizni (kulgan smaylik)
— Boring-ey, jinni!
— Ko‘rsatmaysanmi?
— Hecham!
— Kutyapman...

Taxminan 20 soniya o’tib, fayl formatida rasm keldi. Ochdim. Oppoq yuzini nozik barmoqlari bilan berkitgan ayolim va uning yangi qizil byusgalteri tushirilgan selfi. Byusgalter ichidan meni jondan to’ydirgan ko‘kraklar orasidan o‘tgan chiziq ko‘rinib turardi.
— Go'zallik timsoli!
— San'at asarimi?
— Haqiqiy san'at asarini ko'rsatmabsiz-ku! Ustidagi qizil qalpoq qanchalik chiroyli bo'lmasin, bor nafosatni namoyish etishdan to‘syapti!
— Qolgani pullik Telegram kanalimda (kulgan smaylik)
— E-he, odam ko‘pmi u kanalda? — Bir-birimiz bilan shunaqa fantaziyalar bo‘yicha ko‘p hazillashib turardik.
— Nima deb o‘ylaysiz?
— Mendan boshqa hamma bordir...
— Voy, nima men sizga hamma uchun bemalolmidim? (Lab burgan smaylik)
— Bemalol emasligiz uchun birgamiz, jonidan! Yopiq kanal ochsangiz butun dunyo obuna bo’ladigan darajadasiz!
— Hmm... Rahmat, sevimli obunachim!
— Xo‘sh, sevimli obunachini tekinga xursand qilmaysizmi?

Oradan yarim daqiqa o‘tgach, o‘sha men 5 kundan beri sog‘inchdan o‘layozgan ko‘kraklar ekranimda paydo bo‘ldi. Oh, bu so‘ngsiz lazzat manbai...

— Jimib qoldingiz, — bejirim ko‘kraklarga termulib, ularning tengsiz egasini unutay debman.
— Agar rostdanam to‘lov qilishimga to‘g‘ri kelganda, bularning bittasini soniyaga ko‘rish uchun ham butun umr pul ishlashim kerakligini o‘ylab turgandim. Shunda ham yetmasdi.
— Shunaqa maqtovlar bilan boshimni aylantirgansiz-da (mamnun smaylik)
— Biroz tomosha qilay yana, — yana rasmni ochdim. Chap qo'lim esa ishtonim ichidagini to‘g‘rilab qo‘yish uchun yugurdi.
— Gaplashishni xohlamay qoldilarmi?
— Ertalabgacha gaplashmoqchiman!
— Voy-bo, charchab qolmaysizmi?
— Ertaga yakshanba-ku!
— Mazza! Nimani gaplashamiz, hayotim?
— Hamma narsani!
— Vuy! Aniqroq ayting-chi
— Masalan, seni!
— Ajoyib! Lekin nimamni?
— Sen haqingda hamma narsani!
— Nimalarni bilishni xohlaysiz?
— O‘y-xayollaring, xohishlaringni... — bu mavzular, ayniqsa, jinsiy aloqadagi fantaziyalar haqida ko‘p gaplashganmiz. Ular har doim yoqimli.
— Hammasini bilasiz-ku.
— Yana eshitgim kelyapti, qanjiqcham!
— Jinni! Qanjiq demang!
— Nega?
— Ho‘l bo‘lib ketaman battar
— Xo‘p, jalabcham...
— Eyyy... Qiynaysiz...
— Yoqmadimi?
— Jinnivoy

Zum o‘tmay na yuz, na ko‘kraklar berkitilganmagan rasm kelib tushdi. Chap qo‘l qorin teparoqqa, ko‘kraklarning pastiga joylashgan va ularni yanada dirkinroq ko'rsatardi.

— Voydod! Bo'larkan-ku!
— (mamnun smaylik)

Rasmga termulishda davom etayotgandim, xabar keldi.

— Joniiimm...
— Labbay, asalim
— Yana ayting...
— Boyaginimi? — boshida nozlansa-da, unga yoqishi aniq edi.
— Hm...
— Nima dey?
— Bilib turibsiz-ku...
— Judayam xohlayotganingni his qilmoqchiman
— Hm...
— Nima dey, jonim?
— Qanjiqcham, deng... (Yuzini berkitgan smaylik)
— Qanjiqcham o'zimni
— Mmm... Yana
— Qanjig‘im...
— Mazza...
— Qanjiq
— Oh, jonim!
— Davom etaymi?
— Hm...
— Jalabcham
— Eyyy
— Jalabim o‘zimni...
— Mmm...
— Fohisha!
— Jinni!
— Fohishasan-ku
— Yo‘qoling!
— Fohishammasmisan?
— Hmm... Faqat sizniki!
— Albatta, jonim! Faqat menikisan!
— Rahmat, hayotim!

Bu paytda ehtiroslarim anchagina avjiga chiqqan, asbobim ishton ichida qiynalib ketganidan uni ozod qildim. Xotinim