Не удается получить доступ к сайту

Xotinim ham suhbatga yaxshigina kirishib olgandi.

— Jonim, bilasanmi, sen faqat seks uchun yaratilgansan!
— Siz ham!
— Rost aytyapman. Seni bitta xonaga qamab qo‘yib, kuniga 24 soat har ko‘yga solish kerak.
— Voy, buncha vaxshiysiz!
— Hali vaxshiyligimni ko‘rmading-ku
— Hecham-da, oxirgi kechamizdan beri haliyam oyoqlarim chalishib ketyapti ba’zida
— Zo‘r bo‘ldi-ya. — Xayrlashuv oldidan o‘tkazgan sutkamiz chindanam ajoyib bo‘lgandi. Yakshanba kuni ertalabdan almashilgan bo‘salar oyoqlarning ikki yonga katta ochilishiga sabab bo'ldi, so‘ngra tushlikdan keyingi dushda uyushtirilgan romantik jang ham esda qolarli o‘tdi. Odatga ko‘ra, dam olish kunini kinoteatrda yakunladik va uyga qaytgach, albatta, ertalabki voqealarni tunda ham takrorlab, dushda ham bir-birimizni qayta-qayta cho‘miltirib bo‘lgach, qip yalang‘och holda uxlab qolganmiz. O‘sha lahzalarni yodga olish yanada ishtiyoq qo‘shardi xayollarimga. Xayollar esa chegara bilmas... — Sen bilan hammasi zo‘r, — deb qo'shib qo'ydim pastdan.
— Siz bilan ham (o'pich)
— Boshqa bilan-chi? — kulgan smaylik yubordim.
— Tentak!
— Hazil-ku! Lekin baribir seni qamab qo‘yish kerak-da.
— Battar qiynaysiz-da keyin...
— Aksincha. Judayam keng va chiroyli xona. Hamma sharoitlari bor. Derazalari katta, xohlagan tarafingdan quyosh tushadi. Istagan narsang muhayyo bo‘ladi.
— Vauv! Qancha vaqtga?
— Aytaylik, 1 oy.
— 1 hafta
— 2 hafta
— 1 hafta
— 10 kun
— 1 hafta
— Baribir ko‘nmaydiganga o‘xshaysan.
— Ajab bo‘pti!
— Kelishdik, 1 hafta! O‘zing tanlading, 1 oy yaxshiroq edi. Lekin endi o‘sha 1 oyni alamini shu 1 haftada chiqarib olaman!
— Voy jinni! O’ldirib qo‘yaqoling endi!
— Rohatdan o‘lamiz!
— Tagizda o‘lishga ham roziman, jonim!
— Biram yaxshisan!
— Jonim
— Hov
— Biror xohishing bormi?
— Siz bilan sayohatga chiqish
— Ajoyib! Nasib qilsa chiqamiz!
— Nasib
— Sayohatdan tashqari, gaplashib turgan mavzumizda biror ehtirosli xohishing bormi?
— Mmm... Bilmadim. O‘ylab ko‘rishim kerak ekan
— Hozir o‘ylab ko'rolasanmi?
— Mayli-yu, lekin xohlaganimdan ham yaxshiroq bo‘lgan hammasi.
— Xursandman!
— O‘ylagunimcha siz o‘zingiznikini ayting.
— Meniki ancha yomonroq-da
— Siz qancha yomon gapirsangiz ham yoqimli.
— Dengiz bo‘yida qurilgan ikki qavatli uyning balkonida seni sohilga qaratib egiltirgancha, ortingda mehnat qilishni istayman...
— Dahshat! Buncha zo‘r!
— Senga rakom yoqadi-ya?
— Judayam!
— Rakom turgancha balkondan dengizni tomosha qilish-chi?
— O‘lib qolaman!
— Sohilda yurgan odamlarni tomosha qilish-chi?
— Jinni! Ular bizni ko‘rmaydimi?
— Ko‘rsa nima qipti? Xursand bo'lishsin!
— Jinnisiz! Uyalaman-ku
— Orqangda men tursam, nimaga uyalasan, jonim...
— Qiziq...
— Kechasi 1da derazadan boshingni chiqarib qo‘yganim esingdami?
— Hm...
— Ko‘kraklaring ham chiqib turganmidi?
— Deyarli
— Vuxxx! Nimani his qilgansan?
— Qo‘rqqandim ozroq
— Faqat qo‘rquvmi?
— Mm... Adrenalin ham
— Yoqqan deyolasanmi?
— Hm...
— Mazzamidi?
— Mazza
— Kimdir ko‘rib qolsa nima qilarding?
— Bekinib o‘tirvolardim
— Orqangdan qimirlamasam-chi?
— Eyy, jinni
— Orqangdan tirab turardim, derazadan ko‘rinib turaverarding (kulgan smaylik)
— Tentaksiz!
— Qanaqa tasavvur qilgansan: erkak kishi ko‘rib qolishimi yoki ayol?
— Erkak...
— Vuuxxx! Rostini aytsam, o‘zim ham shu javobni o‘ylagandim.
— Marazsiz-da (kulgan smaylik)
— Agar erkak bo‘lsa, seni oldinroqqa itarardim, nafis ko‘kraklaring derazadan pastga osilib, yaxshiroq ko‘rinishi uchun...
— Voy o‘lmasam...
— Davom etamizmi yoki uxlaysanmi?
— Siz qaysini xohlaysiz?
— Sen javob berishingni?
— Xo‘p
— Davom etamizmi?
— Hm...
— Jonim
— Mm...
— Yoqyaptimi?
— Hmm...
— Davom etamiz! Necha yoshlardagi odamni tasavvur qilarding?
— Erkak kishimas, 17-18 yoshlardagi biror yigitcha ko‘rib qoladigandek tuyulardi negadir.
— Qoyil! Agar shu yoshdagi tajribasiz va qiziquvchan yigitcha bo'lsa, unga qarata labingni tishlab, ko‘zingni qisib qo‘yib, inqillashda davom etishingni istardim.
— Uyalaman, jinni!
— Lekin qilolasan, sani bilaman-ku, qanjiqcham
— (kulgan smaylik yubordi)
— Ustiga-ustak 4-qavat ideal nuqta. Qorong‘uda yuzingni eslab qoladigan darajada yaqin ham emas, nima qilayotganing ko‘rinmaydigan darajada uzoq ham emas.
— Fantaziyalari qursin shu erimni!
— Bu hali holva
— Ehe, holvasi shu bo‘lsa... Qolganini o‘ylashga ham qo‘rqadi odam.
— Qo‘rqma, jonim, hammasi shunchaki xayol, ertaga unutib yuboramiz.
— Sizga ishonaman, hayotim!
— Men ham, jonim. Senga ishonmaganimda, bu mavzuda gaplashmasdim. Endi seni navbating
— Mm... Hamma narsa mumkin-a?
— Boya miyamga keldi: sharsharani tagida yoki orqa tarafida birga bo‘lishga nima deysiz?
— Vuuxxx, jonim o‘zimni! Xarsangtoshga suyanib-a
— Hmm... Qiziq bo‘lsa kerak
— Juda! Sharsharadan balandroq baqirolasanmi? (iljaygan smaylik)
— Jinnisiz!
— Baqirolasan, bilaman
— Baqirtirolganiz uchun!
— Jalabcham o‘zimni!
— Eyyy
— Jalabsan-ku!
— Yo‘qoling!
— Jalabmisan?
— Sizni jalabizman!
— Meni qo‘shmasdan aytib ko‘r-chi, jonim: Jalabmisan?
— Hm...
— Javob bermaguningcha tinchimasligimni bilasan-ku!
— Xo‘p
— Xo‘sh?
— Jalabman!

Aloqa avjiga chiqqan lahzalarda ayni shu iborani ishlatishni qattiq sevardik. Yuziga bir ohista, bir ayovsiz tarsaki tortib, "Jalabmisan?" deb talab qilardim va u ham "bo‘yniga olardi". Haqiqiy rohat!
— Davom etamizmi?
— Navbat sizniki, — deb yozdi darhol. Uning qiziqishi ishtiyoqimni tag‘in oshirdi.
— Endi o‘zingdan ko‘r!
— Ko‘ramiz
— Tog‘. Atrof qalin qor. Devorlari oynadan bo‘lgan katta mehmonxona. O‘rtada ulkan oppoq yotoq...
— Vaaauuu (ko‘zlari yurakka aylangan smaylik)
— Yoqadimi?
— Orzuim-ku!
— O‘sha yerda qiladigan ishlarimizni suratga olish!
— Hammasinimi?
— Hammasini!
— Dahshat! (Ko'zlari chaqnagan smaylik)
— Professional tarzda.
— Ya’ni?
— Tasvirga olish guruhi yollab: operator, rejissor, grimyor.
— Vuuuuyy!
— Bu ham orzuingmi?
— Agar siz yollagan guruh umuman boshqa davlatdan bo‘lsa, roziman, hayotim!
— Sen haqiqiy pornoaktrisasan, jonim!
— Bu maqtovga xursand bo‘laymi yoki xafa? (kulgan smaylik)
— Bilmadim, lekin men xursandman!
— Unda men ham!
— Ijodiy guruh oldida bemalol rol o‘ynay olasanmi?
— Siz nima deb o‘ylaysiz?
— Senga ishonaman!
— Unda ha!
— Bo‘ldi, jonim!

Suhbatimiz davom etar, o‘rtamizdagi parda ko‘tarilib, bir-birimizdan umuman uyalmasdan ehtiroslarimizni bo‘lishayotganimiz yoqib borardi.

— Endi sen
— Jonim, rostini aytsam, sizni eshitgim kelyapti. Yana nimadir aytib bering, iltimos. Men keyinroq biror nima o‘ylab toparman.
— Xo‘p. Tayyormisan?
— Mutlaq.
— Jonim, qanchalik go‘zal ekaningni bilasan-a?
— Mm...
— Seni qanchalar qizg‘anishimni ham bilasan-a?
— Hmm...
— Bu go‘zallik faqatgina manga atalganidan juda baxtiyorman
— Men ham, hayotim (jilmaygan smaylik)
— Lekin...
— Mmm...
— Aytaveraymi?
— Kutyapman, jonim
— Aytishimni xohlaysanmi?
— Xohlayman
— Barchasi shunchaki xayolot ekani, real hayotimizga to‘g‘ri kelmasligini unutib qo‘ymaysan-a?
— Aslo!
— Xullas, ulkan saroy, balki konsert